Isisfordia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Isisfordia
Okres istnienia: 98–95 mln lat temu
Isisfordia
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada zauropsydy
Podgromada diapsydy
Infragromada archozauromorfy
Nadrząd krokodylomorfy
(bez rangi) Mesoeucrocodylia
(bez rangi) Neosuchia
Rodzaj Isisfordia
Salisbury et al., 2006
Gatunki
  • I. duncani Salisbury et al., 2006

Isisfordiarodzaj niewielkiego krokodylomorfa z grupy Neosuchia żyjącego na przełomie wczesnej i późnej kredy na obecnych terenach Australii. Został opisany w 2006 roku przez Stevena Salisbury'ego i współpracowników w oparciu o niemal kompletny szkielet pozaczaszkowy (QM F36211). Oprócz holotypu odnaleziono również czaszkę, żuchwę i niekompletny szkielet. Skamieniałości pochodzą z osadów formacji Winton w środkowo-zachodnim Queenslandzie, datowanych na alb lub cenoman, około 95–98 mln lat. W porównaniu do współczesnych krokodyli Isisfordia osiągała niewielkie rozmiary – holotyp, będący prawdopodobnie dorosłym osobnikiem, mierzył około 1,1 m długości. Rostrum było długie, szerokie i spłaszczone grzbietowo-brzusznie, czym przypominało występujące u krokodylomorfów z rodzaju Stomatosuchus. U holotypu zachowało się dziewięć kręgów szyjnych, piętnaście grzbietowych, dwa krzyżowe i co najmniej dwadzieścia osiem ogonowych. Wszystkie z wyjątkiem krzyżowych są lekko przodowklęsłe. Skóra i łuski są podobne do występujących u pozostałych przedstawicieli Eusuchia nienależących do Gavialoidea. Tarcza karkowa była oddzielona od grzbietowej i składała się z co najmniej czterech par nachodzących na siebie osteoderm. Jedną z najistotniejszych cech isisfordii jest otwór nozdrzy tylnych całkowicie otoczony kośćmi skrzydłowymi, długo uznawany za cechę diagnostyczną kladu Eusuchia[1].

Według analizy przeprowadzonej przez Salisbury'ego i współpracowników Isisfordia jest taksonem siostrzanym kladu obejmującego Hylaeochampsa i krokodyle[1], z kolei w analizie przeprowadzonej przez Pola i in. zajmowała dwie różne pozycje – kiedy uwzględniano rodzaj Susisuchus, na kladogramie Isisfordia znajdowała się w pozycji siostrzanej do rodzajów Shamosuchus i Rugosuchus, natomiast kiedy Susisuchus nie był uwzględniany połowa najbardziej parsymonicznych drzew wskazywała, że Isisfordia jest taksonem siostrzanym kladu obejmującego Hylaeochampsa i krokodyle, podczas gdy druga połowa preferowała identyczną topologię jak wówczas, gdy uwzględniono Susisuchus[2]. Według definicji Eusuchia przedstawionej przez Christophera Brochu w 1999 roku Isisfordia nie należy do tej grupy, jednak Salisbury i współautorzy stwierdzili, że cechy kluczowe dla Eusuchia pojawiły się wcześniej niż Hylaeochampsa, już u isisfordii, w związku z czym może być ona uznana za najbardziej bazalnego przedstawiciela tego kladu[1]. W 2008 roku Martin i Benton przedstawili taką definicję filogenetyczną Eusuchia, zgodnie z którą Isisfordia należy do tej grupy ex definitione[3].

Nazwa gatunku typowego, Isisfordia duncani, pochodzi od nazwy hrabstwa Isisfordu, na terenie którego odnaleziono jego skamieniałości, oraz nazwiska Iana Duncana, który odkrył holotyp[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Steven W. Salisbury, Ralph E. Molnar, Eberhard Frey, Paul M. A. Willis. The origin of modern crocodyliforms: new evidence from the Cretaceous of Australia. „Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences”. 273 (1600), s. 2439–2448, 2006. DOI: 10.1098/rspb.2006.3613 (ang.). 
  2. Diego Pol, Alan H. Turner, Mark A. Norell. Morphology of the Late Cretaceous crocodylomorph Shamosuchus djadochtaensis and a discussion of neosuchian phylogeny as related to the origin of Eusuchia. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 324, s. 1–103, 2009. DOI: 10.1206/0003-0090-324.1.1 (ang.). 
  3. Jeremy E. Martin, Michael J. Benton. Crown clades in vertebrate nomenclature: correcting the definition of Crocodylia. „Systematic Biology”. 57 (1), s. 173–181, 2008. DOI: 10.1080/10635150801910469 (ang.).