Isospora belli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Isospora belli
ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Supergrupa Chromalveolata
Królestwo protisty
Typ Myzozoa
Podtyp Apikompleksy
Gromada Conoidasida
Podgromada Kokcydia
Rząd Eucoccidiorida
Podrząd Eimeriorina
Rodzina Sarcocystidae
Rodzaj Isospora
Gatunek Isospora belli
Nazwa systematyczna
Isospora belli

Isospora belli, Cystoisospora belli – gatunek pasożyta jelitowego, należącego do typu apikompleksów.

Rozwój[edytuj | edytuj kod]

Cykl życiowy Isospora belli

W nabłonku jelita, w którym Isospora belli przebywa, zachodzi rozmnażanie płciowe i bezpłciowe. Jest to równoznaczne z uszkodzeniem tkanki jelita. Końcowym stadium gametogenezy jest oocysta, która występuje w kale osób zainfekowanych. Stanowi stadium diagnostyczne[1].

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten występuje na całym świecie, jednak najczęściej jest spotykany w regionach tropikalnych i subtropikalnych[2]. Częstość infekcji u osób zdrowych i u tych, z obniżoną odpornością jest taka sama. Zakażenie najczęściej jest spowodowane spożyciem zanieczyszczonego pokarmu bądź wody. Możliwa jest także transmisja przez kontakt seksualny[1].

Objawy kliniczne[edytuj | edytuj kod]

U chorych bez niedoborów immunologicznych (immunokompetentnych) zakażenie może przebiegać bezobjawowo lub wywoływać wodnistą biegunkę, ból brzucha, nudności, gorączkę i utratę masy ciała[3][4]. Choroba może przypominać lambliozę[1].

U chorych z zaburzeniami odporności biegunka może przybrać przewlekły lub cięższy przebieg[3].

Badanie laboratoryjne[edytuj | edytuj kod]

Isospora belli jest najczęściej wykrywana z zagęszczonego osadu kału. Inną metodą diagnostyczną jest barwienie jodyną lub badanie kwasooporności. Jeśli powyższe testy są negatywne wykonuje się biopsję błony śluzowej jelita cienkiego[1].

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Lekiem z wyboru jest kotrimoksazol (trimetoprim i sulfametoksazol)[3][5][1]. Skuteczność wykazuje również połączenie pirymetaminy z sulfadiazyną[5]

Do metod profilaktycznych należy higiena osobista, unikanie kontaktów seksualnych analnych oraz wysokie warunki sanitarne[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Murray, Rosenthal i Pfaller 2013 ↓, s. 798.
  2. Parasites - Cystoisosporiasis (formerly known as Isosporiasis). cdc.gov. [dostęp 2016-12-21].
  3. a b c Alan J. Magill: Hunter's Tropical Medicine and Emerging Infectious Disease,Expert Consult. Elsevier Health Sciences, 2013, s. 683. ISBN 978-1-4160-4390-4.
  4. Robert D. Ficalora: Mayo Clinic Internal Medicine Board Review. Oxford University Press, 2013, s. 129. ISBN 978-0-19-998589-0.
  5. a b David T. John, William A. Petri Jr.: Markell and Voge's Medical Parasitology. Elsevier Health Sciences, 2013, s. 66-67. ISBN 978-0-323-27764-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pattrick R. Murray, Ken S. Rosenthal, Michael A. Pfaller: Mikrobiologia. Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 2013, s. 798. ISBN 978-83-7609-294-2.

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.