Israel Amir

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Israel Amir
ישראל עמיר
podpułkownik (Sgan Aluf) podpułkownik (Sgan Aluf)
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1903
Wilno
Data i miejsce śmierci 1 listopada 2002
Herclijja
Przebieg służby
Lata służby 1923-1969
Siły zbrojne Hagana
Siły Obronne Izraela
Jednostki Brygada Etzioni
Stanowiska dowódca Brygady Etzioni (1947-1948)
dowódca Sił Powietrznych Izraela (1948)
Ministerstwo Obrony Izraela
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Wojna o niepodległość
Kryzys sueski
Wojna sześciodniowa
Wojna na wyczerpanie
Późniejsza praca wiceprezes Magen David Adom
Odznaczenia
Wojna o niepodległość

Israel Amir (ur. 11 listopada 1903; zm. 1 listopada 2002) - izraelski dowódca wojskowy w stopniu podpułkownika (Sgan Aluf), oficer dyplomowany Sił Obronnych Izraela.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Israel urodził się w Wilnie, położonym wówczas w Imperium Rosyjskim. Jego rodzice - Joszua i Hannah Klausner - byli działaczami ruchu syjonistycznego. Dali oni swojemu synowi tradycyjne żydowskie wykształcenie. Następnie ukończył Gimnazjum Hebrajskie w Wilnie i dwa lata studiów. Wstąpił do młodzieżowej organizacji syjonistycznej Hechalutz.

Na wiosnę 1923 wyemigrował do Mandatu Palestyny. Zamieszkał w Jerozolimie, gdzie pracował jako robotnik budowlany.

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

W 1923 wstąpił do żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana. Ukończył szkołę rolniczą Mikveh Israel, i w 1926 odbył z wyróżnieniem kurs oficerów Hagany w Tel Awiwie.

Latem 1928 ożenił się z Rebeką. W tym samym czasie objął dowództwo obrony obszaru Herclijja i Ramat ha-Szaron. W październiku tego roku przeprowadził się do Herclijji, gdzie od 1932 znajdował się jego dom. W 1937 został mianowany dowódcą firmy produkującej w podziemiu uzbrojenie (późniejsza firma Israel Military Industries). W 1942 został dowódcą żydowskiego wywiadu Szai (hebr. ש"י). W maju 1946 objął dowództwo obrony obszaru Jerozolimy, obejmując w listopadzie 1947 dowództwo Brygady Etzioni. Wskutek negatywnych raportów o stanie obrony miasta, Amir został w styczniu 1948 odwołany. W lutym wysłano go do Europy z zadaniem organizacji nielegalnej imigracji żydowskiej do Palestyny. Gdy zbliżał się termin końca brytyjskiego Mandatu Palestyny, Amir powrócił do kraju. W dniu 16 maja 1948 tymczasowy premier Dawid Ben Gurion mianował go dowódcą Szerut Avir, które zostało następnie zreorganizowane w Siły Powietrzne Izraela. Rozbudowa lotnictwa odbywała się w niezwykle trudnych czasach I wojny izraelsko-arabskiej. Obchodząc embargo na dostawy broni do krajów uczestniczących w wojnie, Amir organizował zakup samolotów myśliwskich Avia S-199 i samolotów bombowych Boeing B-17 Flying Fortress z Czechosłowacji. Organizował funkcjonowanie lotnisk, tworzył struktury służb technicznych i zaopatrzeniowych, założył szkołę techniczną lotnictwa[1].

W sierpniu 1948 został mianowany szefem ds. uzbrojenia w Ministerstwie Obrony Izraela, a w styczniu 1952 szefem personelu w ministerstwie. W 1969 Amir odszedł z armii na emeryturę.

Po odejściu z armii[edytuj | edytuj kod]

Po przejściu na emeryturę wojskową pracował jako wiceprezes Magen David Adom. Poza tym udzielał się jako sędzia sportowy piłki nożnej.

Zmarł w 2002, w wieku 99 lat. Został pochowany na cmentarzu w Herclijji. Pozostawił syna i córkę[2].

Przypisy

  1. Yisrael Amir (ang.). W: The Telegraph [on-line]. 2002-12-23. [dostęp 2012-01-22].
  2. Yisrael Amir (ang.). W: Jewish Virtual Library [on-line]. [dostęp 2012-01-22].