István Dobi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
István Dobi
Dobi István
Dobi István 1948-06.jpg
Data i miejsce urodzenia 31 grudnia 1898
Szőny, Królestwo Węgier Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 24 listopada 1968
Budapeszt, Węgierska Republika Ludowa
Premier Republiki Węgierskiej
Okres od 10 grudnia 1948
do 20 sierpnia 1949
Przynależność polityczna bezpartyjny
Poprzednik Lajos Dinnyés
Następca on sam jako Premier Węgierskiej Republiki Ludowej
Premier Węgierskiej Republiki Ludowej
Okres od 20 sierpnia 1948
do 14 sierpnia 1952
Poprzednik on sam jako Premier Republiki Węgierskiej
Następca Mátyás Rákosi
Przewodniczący Rady Prezydialnej
Okres od 14 sierpnia, 1952
do 14 kwietnia 1967
Poprzednik Sándor Rónai
Następca Pál Losonczi
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski
Leninowska Nagroda Pokoju

István Dobi (ur. 31 grudnia 1898 w Szőny (obecnie część miasta Komárom), zm. 24 listopada 1968 w Budapeszcie) – węgierski polityk, w latach 1949–1952 premier Węgierskiej Republiki Ludowej, a w 1952–1967 przewodniczący Rady Prezydialnej Węgierskiej Republiki Ludowej.

Młodość[edytuj]

Dobi pochodził z biednej rodziny chłopskiej, urodził się w Szőny. W 1916 zetknął się z ruchem ludowym. Poparł utworzenie Węgierskiej Republiki Rad. Po jej upadku w 1919 po raz pierwszy został aresztowany. Po zwolnieniu z więzienia był aktywny w partiach chłopskich i socjaldemokratycznych. Od początku lat 20 był pod nadzorem policji. Pracował dorywczo jako robotnik i rolnik. Chociaż nie był komunistą, został aresztowany kilka razy w ciągu rządów Miklósa Horthyego.

II wojna światowa[edytuj]

W czasie II wojny światowej był jednym z przywódców węgierskiego ruchu oporu, został powołany do służby wojskowej. Wrócił w lecie 1945 roku. Został jednyzm z czołowych działaczy Niezależnej Partii Drobnych Rolników(ang.), która osiągnęła większość głosów w wyborach powszechnych w listopadzie 1945. Dobi był członkiem frakcji lewicowego skrzydła i opowiadał się za współpracą z komunistami.

Czasy powojenne[edytuj]

W 1948 otrzymał Order Odrodzenia Polski I klasy[1].

W 1962 został laureatem Międzynarodowej Leninowskiej Nagrody Pokoju.

Przypisy

  1. Wojciech Stela: Polskie ordery i odznaczenia (Vol. I). Warszawa: 2008, s. 47.