It Hurts Me Too

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
It Hurts Me Too
Utwór Boba Dylana
z albumu Self Portrait
Wydany 8 czerwca 1970
Nagrywany 5 marca i 30 marca 1970
Gatunek blues
Długość 3:14
Twórca Bob Dylan
Producent Bob Johnston
Wydawnictwo Columbia Records

It Hurts Me Too – blues zaaranżowany przez Boba Dylana, nagrany przez niego w marcu 1970 r. i wydany na albumie Self Portrait w czerwcu 1970 r. Czasami – przy bardziej zmienionym tekście – blues ten nosi tytuł "When Things Go Wrong" lub "When Things Go Wrong with My Baby".

Historia i charakter utworu[edytuj | edytuj kod]

Utwór ten został nagrany na siódmej sesji do albumu, która odbyła się 5 marca 1970 r. Plonem tej sesji były także: "Alberta # 1", "Alberta # 2", "Gotta Travel On", "The Boxer", "Belle Isle", "Little Sadie", "Copper Kettle", "Annie's Gonna Sing Her Song" i "If Not for You". Na sesji dwunastej (30 marca) dokonano instrumentalnych overdubbingów tej piosenki razem z "Copper Kettle", "Belle Isle" i "All the Tired Horses"[1].

"It Hurts Me Too" jest jednym z bardziej znanych bluesów. Za jego autora uważa się Tampa Reda (Hudson Woodbridge lub Whittaker), który nagrał go po raz pierwszy 10 maja 1940 r. na sesji w Chicago. Akompaniował mu na pianinie bluesman Blind John Davis oraz nieznany muzyk na kontrabasie. Tampa Red grał na gitarze elektrycznej[2].

Po tego bluesa zaczęli sięgać inni bluesmani, jednak prawdziwą popularność zdobył on po nagraniu go przez Elmore'a Jamesa na sesji w Chicago w 1957 r. Blues ten został wydany na singlu i dotarł do 25 pozycji[3].[4]

Przystępując do nagrania tego bluesa, Dylan był niewątpliwie zaznajomiony z prawie wszystkimi jego nagranymi wersjami. Blues ten ogólnie ma charakter empatyczny. Konkurent do ręki kobiety namawia ją na opuszczenie źle traktującego ją mężczyzny. W większości wersji tekstu bluesa, drzwi do jego buduaru są otwarte – pozostawia jej więc nieegoistycznie możliwość wyboru.

Dylan niestety zmienił trzecią zwrotkę i tym samym pozbawił tego bluesa jego pierwotnej mocy[5].

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Sesja 7
Sesja overdubbingowa
Sesja dwunasta
  • Bob Moore – gitara basowa
  • Charlie Daniels – gitara, gitara dobro
  • Karl T. Himmer – perkusja


Wykonania piosenki przez innych artystów[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions. Str. 78
  2. Robet M. W. Dixon, John Godrich & Howard W, Rye. Blues and Gospel Records 1890–1945. Str. 890
  3. Mike Leadbitter & Neil Slaven. Blues Records 1943–1970. Str. 671
  4. Towarzyszył mu zespół w składzie: J. T. Brown (saksofon tenorowy), Johnny Jones (pianino), Eddie Taylor (gitara), Homesick James (gitara basowa) i Odie Payne (perkusja)
  5. Oliver Trager. Keys to the Rain. Str. 317

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press. Nowy Jork, 2004 ​ISBN 1-84449-095-5
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions. St. Martin Press. Nowy Jork, 1995 ​ISBN 0-312-13439-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. Billboard Books. Nowy Jork, 2004 ​ISBN 0-8230-7974-0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]