Itacyzm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Itacyzm (od gr. eta, "litera eta") – proces fonetyczny polegający na zwężeniu długiego /E/ otwartego (oznaczanego w języku greckim literą eta) i ujednoliceniu się jej z samogłoską /I/. W nowogreckim "η, υ, ει, οι, ηι, υι" wymawiane są jako "i". "Hoi polloi" wymawiane jest jako "i polli".

W wyniku tego nazwa litery eta zaczyna brzmieć ita i stąd nazwa procesu.

Itacyzm dotyczy przede wszystkim języka greckiego. Początki tego procesu sięgają epoki klasycznej (V w. p.n.e.), w pełni rozwinął się on w epoce hellenistycznej i rzymskiej (III w. p.n.e. - V w. n.e.), a zakończył w epoce bizantyjskiej (V-XV w. n.e.). W jego wyniku samogłoska Ι (jota) zastąpiła nie tylko długie Η (eta), lecz także dyftongi /EI/, /OI/ oraz samogłoskę /Υ/.

Itacyzm stał się przyczyną popełniania błędu izofonii.

Zobacz też[edytuj]