Iwan Banow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Iwan Nikołajewicz Banow
Иван Николаевич Банов
generał major generał major
Data i miejsce urodzenia 29 sierpnia 1916
Tacynskaja, Obwód Wojska Dońskiego
Data i miejsce śmierci 9 lutego 1982
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1935-1977
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy agresja ZSRR na Polskę, wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonej Gwiazdy Order „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (ZSRR) Medal „Za Zasługi Bojowe” Medal „Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej” II klasy (ZSRR)

Iwan Nikołajewicz Banow (ros. Иван Николаевич Банов, ur. 29 sierpnia 1916 w stanicy Tacynskaja w Obwodzie Wojska Dońskiego (obecnie w obwodzie rostowskim), zm. 9 lutego 1982 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy i partyzancki, generał major, Bohater Związku Radzieckiego (1944).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu 7 klas szkoły uczył się w technikum rolniczym, pracował w stanicy maszynowo-traktorowej, później był sekretarzem kołchozowych organizacji komsomolskich, od października 1935 służył w Armii Czerwonej. W 1938 ukończył szkołę wojskową w mieście Ordżonikidze (obecnie Władykaukaz), był dowódcą plutonu szkoły pułkowej i pomocnikiem szefa wydziału sztabu 11 Korpusu Piechoty w Białoruskim Okręgu Wojskowym, we wrześniu 1939 brał udział w agresji ZSRR na Polskę. Do lipca 1940 był pomocnikiem szefa wydziału sztabu korpusu piechoty i pomocnikiem szefa sztabu pułku ds. wywiadu w Zachodnim Specjalnym Okręgu Wojskowym, później uczył się w Wyższej specjalnej Szkole Sztabu Generalnego Armii Czerwonej, od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami w składzie grupy operacyjnej Zarządu Wywiadowczego Sztabu Generalnego Armii Czerwonej na Froncie Zachodnim, Centralnym i Briańskim, brał udział w rajdzie na tyły wroga. Jesienią 1941 przygotowywał partyzantów-dywersantów w Kursku, w grudniu 1941 w Jelcu założył oddział dywersyjny, wraz z którym do czerwca 1942 walczył na Froncie Briańskim. W sierpniu 1942 pod pseudonimem Iwan Cziornyj został zrzucony na spadochronie na tyły wroga w obwodzie homelskim jako pomocnik dowódcy oddziału partyzanckiego ds. wywiadu. Zorganizował wiele oddziałów partyzanckich połączonych później w zgrupowanie partyzanckie, organizował pracę dywersyjno-wywiadowczą w obwodzie baranowickim, pińskim i brzeskim, a od stycznia 1944 również na terytorium okupowanej Polski. Zorganizowane przez niego oddziału wysadziły wiele pociągów i mostów kolejowych i przeprowadziły wiele ataków na niemieckie garnizony. Od grudnia 1945 do czerwca 1946 był starszym pomocnikiem szefa wydziału wywiadowczego sztabu Północnej Grupy Wojsk w Legnicy, w 1949 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego, służył w Głównym Zarządzie Wywiadowczym Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR. Od lipca 1960 do marca 1962 był zastępcą szefa, potem szefem Radzieckiej Wojskowej Misji Łączności przy Sztabie Dowództwa Sił Amerykańskich w Niemczech, 1964-1967 zastępcą szefa 161 Centrum Przygotowania Specjalistów Wywiadu Wojskowego w Moskwie, od sierpnia 1967 do marca 1971 szefem Radzieckiej Wojskowej Misji Łączności przy Sztabie Dowództwa Sił Brytyjskich w Niemczech, później szefem Wydziału Rozpoznania Operacyjnego Akademii Wojskowo-Dyplomatycznej, w czerwcu 1977 zakończył służbę wojskową.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • porucznik (5 czerwca 1938)
  • starszy porucznik (5 września 1940)
  • kapitan (12 stycznia 1942)
  • major (26 lipca 1943)
  • podpułkownik (15 lutego 1944)
  • pułkownik (22 czerwca 1950)
  • generał major (21 lutego 1969)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]