Iwan Biełow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy komandarma. Zobacz też: Iwan Iwanowicz Biełow.
Iwan Panfiłowicz Biełow
Иван Панфилович Белов
Ilustracja
Drugi od lewej, 1935 r.
komandarm I rangi komandarm I rangi
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1893
Koliniczewo
Data i miejsce śmierci 29 lipca 1938
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1913-1917; 1917-1938
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego, Armia Czerwona
Jednostki 1 Syberyjski Pułk Zapasowy, 3 Turkiestańska Dywizja Strzelców, Wojska Republiki Turkiestan, 2 Dońska Dywizja Strzelców, 22 Krasnodarska Dywizja Strzelców, 15 Korpus Strzelecki, 9 Korpus Strzelecki, 2 Korpus Strzelecki, Północnokaukaski okręg wojskowy, Leningradzki Okręg Wojskowy, Moskiewski Okręg Wojskowy, Białoruski Okręg Wojskowy
Stanowiska zastępca dowódcy, dowódca
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, Wojna domowa w Rosji, Powstanie taszkenckie, Operacja chiwińsko-bucharska
Odznaczenia
Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru

Iwan Panfiłowicz Biełow, ros. Иван Панфилович Белов (ur. 27 czerwca 1893 we wsi Koliniczewo, w powiecie czerepowieckim, w guberni nowogorodzkiej, zm. 29 lipca 1938 w Moskwie) − komandarm I rangi Armii Czerwonej.

Od 1913 roku był podoficerem w Armii Imperium Rosyjskiego. Walczył w I wojnie światowej. Od lutego 1917 roku był członkiem lewicowej frakcji eserowców oraz przewodniczącym Komitetu żołnierskiego 1 Syberyjskiego pułku zapasowego w Taszkencie. Pułkiem dowodził w czasie rewolucji październikowej. Członek Rady Turkiestańskiej 1917-1919 i członek Turkiestańskiego Komitetu Wykonawczego w latach 1918-1921. W 1918 komendant twierdzy Taszkent i dowódca garnizonu. Po zdławieniu lewoeserowskiego powstania w Taszkencie wyszedł z partii lewych eserów. Członek Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji(b) (SDPRR(b)) od 1919. Mianowany zastępca dowódcy Turkiestańskiego Okręgu Wojskowego. Od kwietnia 1919 naczelny dowódca Wojsk Republiki Turkiestan. W końcu 1919-1920 dowódca dywizji w Bucharskiej Grupie Wojsk. W latach 1921-1922 zdławił bunt na Kubaniu. W 1923 roku ukończył Wyższe Kursy Akademickie, po czym dowodził dywizją, korpusem i okręgami wojskowymi: Północno-Kaukaskim (od listopada 1927), Leningradzkim (od 1931), Moskiewskim (od 1935) i Białoruskim (od czerwca 1937).

Asesor w procesie marszałka Michaiła Tuchaczewskiego, komandarmów I rangi: Jony Jakira i Ijeronima Uborewicza, komandarma II rangi Augusta Korka oraz komkorów: Roberta Ejdemana, Witowta Putny, Borisa Feldmana i Witalija Primakowa.

Był odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru. Sądzony i stracony w okresie wielkiej czystki w ZSRR.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]