Iwan Driomow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Iwan Driomow
Иван Дрёмов
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 15 października 1901
Iszkowka, obwód saratowski
Data i miejsce śmierci 2 września 1983
Dniepropietrowsk
Przebieg służby
Lata służby 1919-1958
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska dowódca 8 Korpusu Zmechanizowanego Gwardii 1 Armii Pancernej
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka, wojna zimowa, wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy (ZSRR) Order Suworowa II klasy (ZSRR) Order Suworowa II klasy (ZSRR) Order Kutuzowa II klasy (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” Order Krzyża Grunwaldu III klasy Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal za Warszawę 1939–1945

Iwan Fiodorowicz Driomow (ros. Иван Фёдорович Дрёмов, ur. 15 października 1901 we wsi Iszkowka w obwodzie saratowskim, zm. 2 września 1983 w Dniepropietrowsku) – radziecki generał porucznik wojsk pancernych, Bohater Związku Radzieckiego (1944).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu szkoły pracował jako pastuch i pomocnik kowala, od czerwca 1919 służył w Armii Czerwonej w Samarze, w 1920 walczył w wojnie z Polską pod Mozyrzem, Brześciem i w bitwie warszawskiej i pod koniec roku z wojskami Stanisława Bułak-Bałachowicza. Później służył w pogranicznym batalionie w Słucku, później w pułku piechoty w Bobrujsku, w 1925 ukończył szkołę piechoty w Smoleńsku i został dowódcą plutonu, potem pomocnikiem naczelnika szkoły pułkowej, dowódcą i politrukiem kompanii, pomocnikiem dowódcy batalionu, dowódcą batalionu i pomocnikiem dowódcy pułku.

W marcu 1939 pracował w sztabie Białoruskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego, później dowodził pułkiem piechoty w Orłowskim Okręgu Wojskowym, 1939–1940 uczestniczył w wojnie z Finlandią, a od czerwca 1941 w wojnie z Niemcami. Brał udział w walkach obronnych pod Smoleńskiem i w pod Moskwą, w październiku 1941 został kontuzjowany, w styczniu 1942 objął dowództwo dywizji piechoty 40 Armii Frontu Briańskiego, od sierpnia 1942 dowodził 47 Brygadą Zmechanizowaną 3 Armii Uderzeniowej Frontu Kalinińskiego, uczestniczył w operacji wielkołuckiej, a jesienią 1943 w operacji smoleńskiej jako dowódca zmechanizowanej grupy wojsk 43 Armii Frontu Zachodniego.

Wyróżnił się podczas wyzwalania Duchowszcziny i Rudni, 15 grudnia 1943 otrzymał stopień generała majora wojsk pancernych, w styczniu 1944 został dowódcą 8 Korpusu Zmechanizowanego Gwardii 1 Armii Pancernej na 1 Froncie Ukraińskim i 1 Białoruskim, brał udział w operacji proskurowsko-czerniowieckiej, lwowsko-sandomierskiej, wiślańsko-odrzańskiej, pomorskiej i berlińskiej.

Był dwukrotnie ranny i trzykrotnie kontuzjowany. 11 lipca 1945 otrzymał stopień generała porucznika wojsk pancernych, w czerwcu 1946 został zastępcą dowódcy 1 Armii Zmechanizowanej Gwardii w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, w 1949 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im Woroszyłowa i został dowódcą 6 Armii Zmechanizowanej Gwardii, w maju 1958 został zwolniony do rezerwy.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]