Iwan Russijanow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Iwan Russijanow
Иван Руссиянов
generał-lejtnant generał-lejtnant
Data i miejsce urodzenia 24 września 1900
?
Data i miejsce śmierci 21 marca 1984
Moskwa
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Czerwona
Jednostki 52 Dywizja Strzelecka,
100 Dywizja Strzelecka,
1 Gwardyjska Dywizja Strzelecka
Główne wojny i bitwy Wojna domowa w Rosji;
Pochód polski RKKA;
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Kutuzowa

Iwan Nikitycz Russijanow, ros. Иван Никитич Руссиянов (ur. 11 września?/24 września 1900, zm. 21 marca 1984) - radziecki wojskowy, generał porucznik gwardii, Rosjanin.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 24 września 1900 we wsi Szupły w obecnym rejonie smoleńskim obwodu smoleńskiego w Rosji, w rodzinie chłopskiej. Ukończył niepełną szkołę średnią. Od 1919 służył w Armii Czerwonej i walczył w wojnie domowej w Rosji, m.in. w składzie 16 Armii w walkach o Mińsk w 1919[1]. Od 1921 należał do partii komunistycznej WKP(b). Po wojnie domowej, w 1925 ukończył szkołę piechoty, a w 1930 kursy "Wystrieł"[2]. W latach 1932-1937 dowodził 10 pułkiem strzeleckim[1].

We wrześniu 1939 dowodząc 52 Dywizją Strzelecką w stopniu pułkownika uczestniczył w inwazji na wschodnie tereny Polski. Jego dywizja uczestniczyła w kilku potyczkach oraz przegranym boju pod Szackiem 28-29 września z polskim Korpusem Ochrony Pogranicza, w którym Russijanow został poważnie ranny odłamkiem w lewą rękę. Rękę udało się uratować, aczkolwiek pozostała mu jej ograniczona ruchomość[1]. Po rekonwalescencji, w sierpniu 1940 Russijanow objął dowodzenie 100 Dywizją Strzelecką, stacjonującą pod Mińskiem, w stopniu generała majora. Na początku 1941 ukończył kurs doskonalący przy Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego[2].

W chwili ataku Niemiec na ZSRR dowodził nadal 100 Dywizją Strzelecką w składzie 2 Korpusu Strzeleckiego, Frontu Zachodniego, która odznaczyła się w bojach odwrotowych pod Mińskiem 26-30 czerwca 1941 przeciw oddziałom niemieckiego 39 Korpusu Pancernego. Następnie, w składzie 24 Armii Frontu Rezerwowego, 100 Dywizja odznaczyła się w bitwie pod Jelnią we wrześniu 1941, odbijając przejściowo miasto Jelnia w obwodzie smoleńskim. Za zasługi bojowe, 100 Dywizja przemianowana została 18 września 1941 na 1 Gwardyjską Dywizję Strzelecką.

W toku wojny, na bazie tej dywizji sformowano 1 Gwardyjski Korpus Zmechanizowany (w składzie 3 Gwardyjskiej Armii), w dalszym ciągu pod dowództwem Russijanowa, który awansował na stopień generała porucznika. Korpus walczył m.in. w operacjach donbaskiej i zaporoskiej Frontu Południowo-Zachodniego, a pod koniec wojny w marcu-kwietniu 1945 w operacji wiedeńskiej.

Po wojnie Russijanow w 1949 ukończył Akademię Wojskową Sztabu Generalnego. Był zastępcą dowódcy armii, pracował też w ministerstwie obrony ZSRR. Od 1953 przeniesiony do rezerwy.

21 lutego 1978 za męstwo i odwagę wykazane podczas wojny, został mu nadany tytuł Bohatera Związku Radzieckiego (medal Złota Gwiazda nr 11287).

Był odznaczony trzykrotnie Orderem Lenina, czterokrotnie Orderem Czerwonego Sztandaru, Orderem Kutuzowa 1 stopnia, Orderem Suworowa 2 stopnia i orderami zagranicznymi oraz medalami.

Był autorem wspomnień wojennych W bojach rożdiennaja... (В боях рожденная...), 1982.

Zmarł 21 marca 1984, został pochowany na Cmentarzu Kuncewskim w Moskwie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Iwan N. Russijanow, W bojach rożdiennaja..., s.5-7
  2. a b Gieroi Strany

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]