Iwan Tiuleniew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Iwan Władymirowicz Tiuleniew
Иван Владимирович Тюленев
Ilustracja
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 28 stycznia 1892
Szatraszany, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 15 sierpnia 1978
Moskwa, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19131917 (Armia Imperium Rosyjskiego)
19181978 (Armia Czerwona)
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Red star.svg Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji,
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego MN Order Red Banner.png Medal for Strngthening Brotherhood in Arms 1 st.jpg
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Medal 100-lecia urodzin Lenina Order Rewolucji Październikowej Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Medal 800-lecia Moskwy 50 Years Anniversary of the Mongolian Revolution rib.PNG Med XXXth anniversary of chalkin gol victory rib.PNG Med 50th anniversary of mongolian people's army rib.PNG Sino Soviet Friendship Rib.png

Iwan Władymirowicz Tiuleniew (ros. Иван Владимирович Тюленев, ur. 28 stycznia 1892 we wsi Szatraszany w guberni symbirskiej, zm. 15 sierpnia 1978 w Moskwie) – generał armii radzieckiej, Bohater Związku Radzieckiego (1978).

W 1913 roku został wcielony do Armii Imperium Rosyjskiego. Służbę rozpoczął w 5 Kargopolskim Pułku Dragonów. W składzie tego pułku walczył w I wojnie światowej na terenie Królestwa Kongresowego. Jego towarzyszem frontowym był Konstanty Rokossowski.

Od 1918 roku w Armii Czerwonej. Brał udział w rosyjskiej wojnie domowej. Pełnił funkcje dowódcze różnych szczebli. W lutym 1938 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego i mianowany komandarmem II rangi.

We wrześniu 1939 roku, w czasie agresji ZSRR na Polskę dowodził 12 Armią. Po zakończeniu "kampanii w Polsce" (ros. Польский поход) ponownie na stanowisku dowódcy Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego. 4 czerwca 1940 roku został mianowany generałem armii, a w sierpniu tego roku objął dowództwo Moskiewskiego Okręgu Wojskowego.

Latem 1941 roku, po agresji Niemiec na ZSRR, dowodził Frontem Południowym. 29 sierpnia 1941 roku pod Dniepropetrowskiem został ciężko ranny. Do 13 października 1941 roku przebywał na leczeniu w Centralnym Szpitalu Wojskowym w Moskwie. Po opuszczeniu szpitala udał się do Uralskiego Okręgu Wojskowego, gdzie kierował formowaniem nowych dwudziestu dywizji (czternastu strzeleckich i sześciu kawalerii). Po wojnie był dowódcą Charkowskiego Okręgu Wojskowego.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]