Iwan VI Romanow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Iwan VI Romanow
cesarz Rosji
ilustracja
Iwan VI z matką Anną Leopoldowną
Cesarz Rosji
Okres panowania od 1740
do 1741
Poprzednik Anna Iwanowna Romanowa
Następca Elżbieta Romanowa
Dane biograficzne
Data i miejsce urodzenia 23 sierpnia 1740
Petersburg
Data i miejsce śmierci 16 lipca 1764
Szlisselburg
Ojciec Antoni Ulryk
Matka Anna Leopoldowna
Ruiny twierdzy Szlisselburg

Iwan VI Antonowicz (ros. Иоанн Антонович) (ur. 23 sierpnia 1740 w Sankt Petersburgu, zm. 16 lipca 1764 w Szlisselburgu) – cesarz Rosji[1] w latach 1740-1741

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Iwan Antonowicz pochodził z dynastii Welfów. Był po kądzieli prawnukiem cara Iwana V Romanowa, synem księżnej Anny Leopoldowny i księcia brunszwickiego, Antoniego Ulryka von Braunschweig-Wolfenbüttel.

Cesarz Rosji[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z wolą cesarzowej Anny Iwanowny z 1731 roku Iwan wstąpił na tron Rosji w 1740 roku i otrzymał imię tronowe Iwana III. Jako władca-niemowlę nie miał żadnego wpływu na władzę w państwie, którą sprawowali w jego imieniu regenci, najpierw książę Ernest Jan Biron, a po jego aresztowaniu księżna Anna Leopoldowna.

Kilkunastomiesięczne rządy Iwana Antonowicza zakończyły się faktycznie 25 listopada 1741 roku, gdy spiskowcy wykonujący rozkazy księżnej Elżbiety Piotrowny zdobyli Pałac Zimowy i aresztowali rodzinę cesarską.

Wygnanie[edytuj | edytuj kod]

Po zamachu stanu z 1741 roku Iwan Antonowicz stał się najważniejszym więźniem w Cesarstwie Rosyjskim. Początkowo traktowano go jako przyszłego następcę tronu jednak izolowano od spraw publicznych. Mieszkał wraz z rodzicami w Rydze, w Oranienburgu i w majątku Chołmogory.

Z upływem jednak lat w otoczeniu cesarzowej Elżbiety Piotrownej wzrastała groźba, że cesarz powróci na tron, gdyż według Najwyższego Manifestu ogłoszonego w 1731 roku to jemu po ukończeniu 17 roku życia przypadał bezwzględnie tytuł imperatora. Aby do tego nie dopuścić cesarzowa Elżbieta nakazała uwięzić Iwana w jednej z najlepiej strzeżonych rosyjskich twierdz.

Pobyt w Szlisselburgu[edytuj | edytuj kod]

W 1756 roku 16-letni Iwan VI został uwięziony w twierdzy Szlisselburg, gdzie prawie całkowicie odizolowano go od świata zewnętrznego. W wyniku złego traktowania, izolacji i obawy o życie Iwan w krótkim czasie popadł w chorobę psychiczną. Mieszkał samotnie w celi, do której dostępu pilnowało przez całą dobę ośmiu żołnierzy z rozkazem stawiania zbrojnego oporu każdej próbie uwolnienia więźnia występującego pod imieniem Grigorij.

W 1762 roku za sprawą cesarza Piotra III los Iwana Antonowicza nieco się poprawił. Został przeniesiony do nowo wybudowanego pawilonu więziennego. Nie trwało to jednak długo, gdyż w tym samym roku Katarzyna II zaostrzyła środki bezpieczeństwa wobec pierwszego więźnia stanu i nakazała, aby w przypadku jakiejkolwiek próby uwolnienia Iwana żołnierze go zgładzili.

Śmierć cesarza[edytuj | edytuj kod]

Iwan Antonowicz zginął z rąk strażników więziennych w nocy z 15/16 lipca 1764 roku, w chwili gdy próbowała go uwolnić z twierdzy szlisselburskiej grupa spiskowców pod dowództwem porucznika Wasyla Mirowicza. Został pochowany w nieoznaczonym grobie na terenie twierdzy.

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

Ferdynand Albrecht II von Braunschweig-Wolfenbüttel
ur. 19 / 29 V 1680
zm. 3 / 13 IX 1735
Antonina Amalia von Braunschweig-Wolfenbüttel
ur. 14 / 24 IV 1696
zm. 6 III 1762
Karol Leopold von Mecklemburg-Schwerin
ur. 26 XI 1678
zm. 28 XI 1747
Katarzyna Iwanowna 1)
ur. 25 VII 1692
zm. 25 VI 1733
         
     
  Antoni Ulryk
ur. 28 VIII 1714
zm. 15 V 1774
Anna Leopoldowna 2)
ur. 18 XII 1718
zm. 19 III 1746
     
   
Iwan VI Antonowicz
ur. 23 VIII 1740
zm. 16 VII 1764
  1. c. cara Iwana V
  2. właściwie: Elżbieta Katarzyna Krystyna von Mecklenburg-Schwerin, regentka 28 X 1740-7 XII 1741


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. tytuł nieuznawany przez Rzeczpospolitą


Poprzednik
Anna Iwanowna Romanowa
Coat of Arms of Russian Empire.svg cesarz Rosji
1740-1741
Coat of Arms of Russian Empire.svg Następca
Elżbieta Romanowa