Iwan Wasiljewicz zmienia zawód

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Iwan Wasiljewicz zmienia zawód
Иван Васильевич меняет профессию
Gatunek komedia
Data premiery 1973
Kraj produkcji  ZSRR
Język rosyjski
Czas trwania 93 min
Reżyseria Leonid Gajdaj
Scenariusz Władlien Bachnow
Leonid Gajdaj
Główne role Aleksandr Diemjanienko
Natalja Sielezniowa
Jurij Jakowlew
Muzyka Aleksandr Zacepin
Zdjęcia Witalij Abramow
Siergiej Połujanow
Scenografia Jurij Fomiczew
Montaż Klaudia Aliejewa
Produkcja Mosfilm
Dystrybucja Mosfilm

Iwan Wasiljewicz zmienia zawód (tyt. oryg. Иван Васильевич меняет профессию) – radziecka komedia z 1973 roku, w reżyserii Leonida Gajdaja, na motywach sztuki: Iwan Wasiljewicz Michaiła Bułhakowa.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Aleksander Siergiejewicz Timofiejew (zdrobniale nazwany Szurikiem) mieszka w Moskwie i jest wynalazcą wehikułu czasu. Żona Szurika, aktorka Zina, nie rozumie jego pasji i oznajmia mu, że odchodzi z reżyserem Jakinem. W tym samym czasie złodziej-recydywista Żorż Miłosławski dzwoni do sąsiada Szurika, stomatologa Antona Szpaka. Po upewnieniu się, że Szpak jest w pracy, Miłosławski włamuje się do jego mieszkania i zaczyna je plądrować. Szurik, prezentując administratorowi domu, Iwanowi Wasiljewiczowi Bunszy, swoją maszynę czasu, powoduje, że znika ściana dzieląca oba mieszkania i złodziej Miłosławski trafia do mieszkania Szurika. Kolejna prezentacja możliwości maszyny czasu powoduje, że obecni w mieszkaniu Szurika Bunsza i Miłosławski trafiają do pałacu Iwana Groźnego w Moskwie XVI wieku. Uznani tam za istoty diabelskie, aby uniknąć linczu, przebierają się za cara i jego dworzanina. W tym czasie w mieszkaniu Szurika pojawia się prawdziwy car Iwan Groźny, przeniesiony do XX wieku. W trakcie gonitwy za Bunszą i Miłosławskim, jeden z opriczników rzuca halabardą, która trafia do mieszkania Szurika i uszkadza maszynę. Przejście w czasie zostaje zamknięte, car zostaje w XX wieku, a Bunsza i Miłosławski w XVI. Szpak, wróciwszy do domu, odkrywa włamanie i zgłasza to na milicję, która aresztuje Iwana Groźnego. W Rosji XVI wieku wojsko buntuje się przeciwko carowi. Tylko od Szurika zależy, czy uda się na czas przywrócić postacie do ich właściwych epok.

Film jest barwny, ale pierwsze i ostatnie sceny filmu są czarno-białe. Z fabuły wynika, że wszystkie sceny barwne były majakiem wynalazcy po otrzymaniu ciosu w głowę w wyniku kolejnego niepowodzenia w trakcie eksperymentów domowych.

W 1973 dzieło Gajdaja było najchętniej oglądanym filmem w ZSRR, na który sprzedano ponad 60 mln biletów. W Polsce miał 510 tys. widzów[1].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grzegorz Wiśniewski. Polsko-radzieckie stosunki kulturalne w latach siedemdziesiątych: współpraca kultur artystycznych. Wydawn. Poznańskie, 1980. ​ISBN 978-83-210-0207-1​. s. 208.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]