Iwla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Iwla
Pomnik na Wzgórzu Franków
Pomnik na Wzgórzu Franków
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat krośnieński
Gmina Dukla
Liczba ludności (2014-12-31) 750[1]
Strefa numeracyjna (+48) 13
Kod pocztowy 38-450
Tablice rejestracyjne RKR
SIMC 0349122
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Iwla
Iwla
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Iwla
Iwla
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Iwla
Iwla
Ziemia 49°33′16″N 21°37′26″E/49,554444 21,623889

Iwlawieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Dukla, w dolinie Iwielki dopływie Wisłoki, przy drodze DuklaNowy Żmigród, i na stokach wzgórza Iwli.

Miejscowość jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii pw. św. Jana Chrzciciela należącej do dekanatu Dukla w archidiecezji przemyskiej.

Historia[edytuj]

Wodospad "Przy Młynie"

Miejscowość leży w dolinie rzeki Iwielka, dopływu Wisłoki. Na północ od wsi na stokach Wzgórz Iwielskich znajduje się przysiółek Helenówka. Na południowym – wschodzie wznosi się masyw Chyrowej (695 m), na południowym zachodzie: Dania (696 m)i Polana (651 m).

Osadnictwo na tym terenie istniało już w III tysiącleciu p.n.e., o czym świadczą znaleziska, zaliczane do kultury ceramiki sznurowej. W czasach historycznych należała prawdopodobnie do rycerskiego rodu Bogoriów – do Mikołaja Bogorii Skotnickiego. Po raz pierwszy wieś wymieniana jest w dokumencie wydanym w dniu 17 sierpnia 1366 roku przez Kazimierza Wielkiego, wystawionym we Włodzimierzu. Dokument ten zatwierdzał podział majątku kanclerza Janusza (Suchywilka) i darowanie części majątku swym bratankom. Dobrami kanclerza podzielili się Janusz, Piotr i Mikołaj – synowie Jakuba Cztana z Kobylan.

W XV w. była własnością Kobylańskich, (Jana Kobylańskiego herbu Grzymała – przełom XV i XVI wieku), a potem Cikowskich, Lubnickich. W 1503 roku, Iwlę i Duklę w ramach wymiany za Majkowice koło Bochni, otrzymał Stanisław Cikowski z Mikluszowic – kasztelan biecki. Założona była na prawie wołoskim, a w roku 1504 jej właściciel Stanisław Cikowski uzyskał zgodę na przeniesienie jej na prawo magdeburskie i przeszła na właścicieli Dukli. W 1532 roku, po śmierci męża, Ewa Cikowska przekazała okoliczne miejscowości, w tym Iwlę, pozostawiając sobie Duklę Mikołajowi Kobylańskiemu – kasztelanowi rozpierskiemu, które potem dziedziczyła żona Anna Kobylańska z Pilczy oraz ich synowie; Jan i Krzysztof Kobylański.Po Krzysztofie Kobylańskim dobra odziedziczyły w 1568 r. jego siostry; Jadwiga Lubnicka z Kobylańskich – żona Jana Lubnickiego i Iwla przeszła na ród Lubnickich.

Ludność zamieszkująca obszar wsi wielokrotnie na przestrzeni wieków musiała stawać do walki w obronie swoich terytoriów. Najazdy obcych wojsk zagrażały mieszkańcom w latach 1474, 1657, 1704.

8 kwietnia 1769 r. Konfederaci barscy pod dowództwem Kazimierza Pułaskiego stoczyli tu zwycięską bitwę przeciw rosyjskim oddziałom Jelczaninowa.

W czasie I wojny toczyły się tu walki w grudniu w 1914 r. i 6 maja 1915 r. a zwłoki poległych żołnierzy złożono na cmentarzu pod Łysą Górą.

Krwawa bitwa pancerna rozegrała się tu od 12 do 14 września 1944 r. Mieszkańcy stali się uczestnikami i bohaterami jednej z największych górskich bitew pancernych II wojny światowej, pozostały po niej wraki czołgów. 20 września 1944 r. przez Iwlę nacierał na Chyrową i Mszanę I Korpus Czechosłowacki gen. Svobody, który wykrwawił się na Wzgórzu Franków. Wieś wtedy została zrównana z ziemią, a tereny te nazwano Doliną Śmierci.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Znane miejsca[edytuj]

W Iwli do niedawna znajdował się najstarszy (400 lat) i najgrubszy (620 cm obwodu pierśnicy) wiąz w Polsce wiąz górski Beskidnik. Obumarł w ostatnich latach wskutek grafiozy (naczyniowej choroby wiązów)[2][3]. Był pomnikiem przyrody.

W górnej części wsi znajduje się, uznany za pomnik przyrody[4], wodospad Przy Młynie, jeden z nielicznych w Beskidzie Niskim.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]