Iwona Śledzińska-Katarasińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Iwona Śledzińska-Katarasińska
Ilustracja
Iwona Śledzińska-Katarasińska (2015)
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1941
Komorniki
Zawód polityk, dziennikarka
Alma Mater Uniwersytet Łódzki
Stanowisko posłanka na Sejm I, II, III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji (od 1991)
Partia Platforma Obywatelska
Od lewej: Iwona Śledzińska-Katarasińska, Małgorzata Kidawa-Błońska, Sławomir Rybicki, Urszula Augustyn (2011)

Iwona Elżbieta Śledzińska-Katarasińska (ur. 3 stycznia 1941 w Komornikach) – polska działaczka polityczna i dziennikarka, posłanka na Sejm I, II, III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj]

Ukończyła studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Łódzkiego. W latach 1972–1981 należała do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W PRL wraz z mężem, Jerzym Katarasińskim, pracowała w "Dzienniku Łódzkim" oraz "Głosie Robotniczym", organie Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Łodzi. W latach 80., po wystąpieniu z partii, działała w opozycji; miała zakaz wykonywania zawodu dziennikarza. W stanie wojennym została na krótki czas internowana (od 13 do 16 grudnia 1981).

W 1989 jako pierwszy redaktor naczelny tworzyła łódzki dodatek "Gazety Wyborczej". Była też zastępcą redaktora naczelnego gazety. W 1990 wstąpiła do ROAD. Później należała do Unii Demokratycznej i Unii Wolności, od 2001 działa w Platformie Obywatelskiej. W 1997 była kandydatem na stanowisko ministra kultury i sztuki w gabinecie Jerzego Buzka. Wycofała się na skutek protestu AWS po oskarżeniu jej o publikacje artykułów antysemickich oraz krytykujących wystąpienia studenckie podczas wydarzeń marca 1968[1]. Posłanka stwierdziła wówczas: Nie zrezygnowałam dlatego, że czuję się winna. 30 lat temu ukazywały się artykuły, przyznaję podłe i głupie, sygnowane moim nazwiskiem[2] (ministrem została Joanna Wnuk-Nazarowa).

W 1990 została wybrana do łódzkiej rady miejskiej[3]. W 1991 po raz pierwszy uzyskała mandat posłanki na Sejm kandydując z listy UD. W 1993 i w 1997 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję. Do Sejmu IV i V kadencji (2001 i 2005) wybierana z ramienia Platformy Obywatelskiej z najwyższym poparciem w okręgu łódzkim. Do 2006 kierowała zarządem regionu łódzkiego Platformy Obywatelskiej. W 1999 została fundatorką Nagrody Złote Pióro im. Jerzego Katarasińskiego.

1 grudnia 2006 została ukarana przez sąd rejonowy karą grzywny w wysokości 3000 zł i zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych przez 6 miesięcy za wykroczenie kierowanie pojazdem mechanicznym po spożyciu alkoholu oraz niezachowanie należytej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu. 2 kwietnia 2007 Sąd Okręgowy w Łodzi, działając jako sąd odwoławczy, uznał, że nie prowadziła samochodu w stanie po użyciu alkoholu i zmienił w tej części wyrok, wymierzając jej karę grzywny w wysokości 300 zł za spowodowanie kolizji drogowej (art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń)[4].

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz szósty z rzędu została posłem, otrzymując w okręgu łódzkim 28 516 głosów. Również w 2007 została skarbnikiem Klubu Parlamentarnego PO i przewodniczącą Komisji Kultury i Środków Przekazu. W wyborach w 2011 była kandydatką Platformy Obywatelskiej do Sejmu z drugiego miejsca listy w okręgu łódzkim. Uzyskała mandat poselski na siódmą z rzędu kadencję, zdobywając 16 279 głosów[5].

W 2010 z rekomendacji klubu parlamentarnego PO zasiadła w radzie programowej TVP S.A.[6], w 2014 została wybrana na funkcję przewodniczącej tego gremium[7].

W 2015 została ponownie wybrana do Sejmu, otrzymując 21 424 głosy[8], stając się tym samym jedynym parlamentarzystą wykonującym mandat nieprzerwanie od 1991.

Życie prywatne[edytuj]

Córka Tadeusza i Zofii Śledzińskich. Była żoną dziennikarza Jerzego Katarasińskiego (1936–1989). Ma córkę Kamę.

Przypisy

  1. Maciej Marosz, Antysemityzm i legitymacja, "Gazeta Polska" z 9 kwietnia 2008, s. 8.
  2. Śledzińska-Katarasińska: ekspert PO od mediów. rp.pl, 1 marca 2008. [dostęp 2015-06-04].
  3. O mnie. sledzinska-katarasinska.pl. [dostęp 2015-07-31].
  4. Sąd: posłanka PO spowodowała kolizję, ale była trzeźwa. wp.pl, 2 kwietnia 2007. [dostęp 2015-06-04].
  5. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-04].
  6. KRRiT wybrała nowe rady programowe TVP i TV Polonia. wirtualnemedia.pl, 17 listopada 2010. [dostęp 2015-06-04].
  7. Nowe Prezydium Rady Programowej TVP. tvp.pl, 14 stycznia 2014. [dostęp 2015-06-04].
  8. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].

Bibliografia[edytuj]