Izba wytrzeźwień

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Izba wytrzeźwień – placówka wspomagająca działanie służb porządku publicznego, pracująca całodobowo. Instytucja izby wytrzeźwień powstała w Polsce w roku 1956. Od 1989 izby wytrzeźwień (istnieją one tylko w większych miastach) są prowadzone przez samorządy powiatowe.

Pobyt w izbie wytrzeźwień opłaca osoba w niej zatrzymana[a] (jest to zwykle znaczna kwota; wyjątkowo od 16 stycznia do 31 grudnia 2013 opłat nie pobierano[1]).

Zadania[edytuj]

  • udzielanie osobom w stanie nietrzeźwości świadczeń higienicznych i sanitarnych
  • udzielanie osobom w stanie nietrzeźwości pierwszej pomocy sanitarnej w nagłych przypadkach
  • przyjmowanie osób w stanie nietrzeźwości, które swoim zachowaniem dają powód do zgorszenia w miejscu publicznym lub w zakładzie pracy, znajdują się w okolicznościach zagrażających ich życiu lub zdrowiu albo zagrażają życiu lub zdrowiu innych osób
  • informowanie o szkodliwości nadużywania alkoholu
  • zachęcanie i motywowanie do podjęcia leczenia odwykowego

Prawne podstawy działania izb[edytuj]

  • ustawa z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2016 r. poz. 487)
  • rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 8 grudnia 2014 roku w sprawie izb wytrzeźwień i placówek wskazanych lub utworzonych przez jednostkę samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2014 r. poz. 1850)
  • statut izby wytrzeźwień, regulowany odpowiednią uchwałą właściwego samorządu

Ustawy te zezwalają na zatrzymanie i przymus bezpośredni, czyli na przykład przypięcie do łóżka, zapięcie w kaftan bezpieczeństwa.

Uwagi

  1. W przypadku niedokonania tego i niemożności przymusowego wyegzekwowania opłaty koszt ten pokrywa samorząd powiatowy.

Przypisy

  1. IAR: Doczekaliśmy się darmowego pobytu w izbie wytrzeźwień. gazetaprawna.pl, 2013-01-17. [dostęp 2013-01-17].