Izolda Kiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Izolda Kiec
Data i miejsce urodzenia 16 grudnia 1965
Poznań
Zawód, zajęcie literaturoznawczyni, teatrolożka
Alma Mater Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Izolda Kiec (ur. 16 grudnia 1965 w Poznaniu) – literaturoznawczyni, teatrolożka, kulturoznawczyni, prezeska Fundacji Instytut Kultury Popularnej.

Przebieg kariery[edytuj | edytuj kod]

  • 1989 – magister filologii polskiej (UAM)
  • 1993 – doktor nauk humanistycznych (UAM), adiunkt w Zakładzie Dramatu i Teatru IFP UAM
  • 1994 – stypendium Fundacji Nauki Polskiej dla młodych pracowników nauki
  • 1995 – nagroda Fundacji Górskich za pracę doktorską (Zuzanna Ginczanka. Życie i twórczość)
  • 1999 – doktor habilitowany w zakresie teatrologii i literaturoznawstwa polskiego, profesor UAM w Zakładzie Dramatu i Teatru IFP UAM
  • 2003-2008 – kierownik Pracowni Literatury i Sztuk Popularnych w IFP UAM
  • 2008-2013 – kierownik Katedry Kulturoznawstwa w WSNHID (Poznań)
  • 2008 – profesor w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie (od 2015 Uniwersytet SWPS)
  • 2014 – profesor zwyczajny w zakresie kulturoznawstwa
  • 2015 – odznaka honorowa "Zasłużony dla Kultury Polskiej" przyzna przez Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Małgorzatę Omilanowską
  • 2016 – stypendium twórcze Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie: Literatura
  • 2017 – profesor zwyczajny w Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu (Katedra Kuratorstwa i Teorii Sztuki)

Wybrane publikacje[1][edytuj | edytuj kod]

Książki[edytuj | edytuj kod]

  1. Wstęp i opracowanie: Zuzanna Ginczanka, Udźwignąć własne szczęście, Poznań 1991.
  2. Zuzanna Ginczanka. Życie i twórczość, Poznań 1994.
  3. Halina Poświatowska, Poznań 1997.
  4. Teatr służebny polskiej emigracji po 1939 roku. Z dziejów idei, Poznań 1999.
  5. Złodzieje szczęścia, czyli Agnieszki Osieckiej sposób na życie, Poznań 2000.
  6. Wyprzedaż teatru w ręce Błazna i Arlekina… czyli o kabarecie, Poznań 2001.
  7. W kabarecie (seria „A to Polska właśnie”), Wrocław 2004.
  8. W szarej sukience? Autorki i wokalistki w poszukiwaniu tożsamości, Warszawa 2013.
  9. Wstęp i opracowanie: Zuzanna Ginczanka, Wiersze zebrane, Sejny 2014.
  10. Historia polskiego kabaretu, Poznań 2014.
  11. Czy chce pan być powieszony w sympatycznem towarzystwie? Czyli o poznańskich kabaretach artystycznych dwudziestolecia międzywojennego, Poznań 2015.

Artykuły[edytuj | edytuj kod]

  1. Idy Fink droga do formy dramatycznej, w zb.: Teatr i dramat polskiej emigracji 1939-89, red. I. Kiec, D. Ratajczakowa, J. Wachowski, Poznań 1994.
  2. Kreacja czy autobiografia? Literackie portrety zbuntowanych wychowanków PRL-u, „Czas Kultury” 1995, nr 5/6.
  3. Yentl, czyli o dziewczynie, która uczyła się siebie, w zb.: Poloniści o filmie, red. M. Hendrykowski, Poznań 1997.
  4. W zielone gramy, czyli jak odzyskać raj utracony, w zb.: Igraszki trafu, teatru i tematów. Drobne scherza i scherzanda naukowe, red. B. Judkowiak, D. Ratajczakowa, Poznań 1997.
  5. Kabaret serio. O scenkach, teatrzykach i rewiach emigracji polskiej po roku 1939, w zb.: Teatr i dramat emigracyjny po 1939 roku, red. E. Kalemba-Kasprzak, D. Ratajczakowa, Wrocław 1998.
  6. Polski Teatr Szkolny na Wschodzie 1941-1945, „Pamiętnik Teatralny” 1998, z. 1-2.
  7. „Parada” o Paradzie. Z dziejów teatru i prasy polskiej na Wschodzie 1942-1947, „Pamiętnik Teatralny” 1998, z. 1-2.
  8. Posłowie do: Halina Poświatowska, Wiersze wybrane (wersja polsko-francuska), Kraków 1998.
  9. Mikrohistorie Bertolta Brechta, w zb.: Na schodach Klio. Jedenaście ćwiczeń z myśli o dramacie historycznym, red. D. Ratajczakowa, I. Kiec, Poznań 1999.
  10. „Sam na scenie”. Wilam Horzyca w Poznaniu (1948-51), „Kronika Miasta Poznania” 2000, nr 3.
  11. Księga, czyli o „Dziejach Teatru Narodowego” Wojciecha Bogusławskiego, „Wiek Oświecenia” (pod red. T. Kostkiewiczowej) 2000, nr 16.
  12. „…a Horzyca sobie”. (Trzy teatralne sezony Wilama Horzycy w Poznaniu: 1948-1951), w zb.: 125 lat. Twierdza i Teatr. Księga Jubileuszowa Teatru Polskiego w Poznaniu (1875-2000), red. K. Kurek, Poznań 2000.
  13. Pomiędzy Witkacym a Mrożkiem. (Konstanty Ildefons Gałczyński „Teatrzyk >Zielona Gęś<”), w zb.: Dramat polski. Interpretacje, cz. 2, Po roku 1918, pod red. J. Ciechowicza i Z. Majchrowskiego, Gdańsk 2001.
  14. Republika w teatrze, w zb.: Między duszą a ciałem, pod red. W. J. Burszty i M. Rychlewskiego, Warszawa 2003.
  15. Między emancypacją a płcią mózgu. Polskie autorki wobec dramatycznej formy, w zb.: Ulotność i trwanie. Studia z tematologii i historii literatury, pod red. E. Wiegandt, A. Czyżak i Z. Kopcia, Poznań 2003.
  16. Nie wierzę piosence?, „Trubadur Polski” 22-24 listopada 2004, numer specjalny, pismo wydane z okazji konferencji naukowej „W teatrze piosenki”.
  17. „Fruwa twoja marynara”, czyli o hybrydowych playboyach, w zb.: Kontrkultura. Co nam z tamtych lat?, pod red. W. J. Burszty, M. Czubaja, M. Rychlewskiego, Warszawa 2005.
  18. Kobiety w teatrze piosenki. Renata Przemyk i Kayah, w zb.: W teatrze piosenki, pod red. I. Kiec, M. Traczyka, Poznań 2005.
  19. Zielona Gęś Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego i jej dzieci, w zb.: Teatr małych form – konwencje i zjawiska, pod red. J. Ciechowicza, Szczecin 2006.
  20. Cudzoziemki w raju kobiet? Osiecka i Nosowska, w zb.: Nosowska. Piosenka musi posiadać tekst. Wokół twórczości Katarzyny Nosowskiej, pod red. J. Kurpisz i K. Ziętek, opieka naukowa I. Kiec, Warszawa 2008.
  21. Maski i maskarady kobiecości w teatrze muzycznym, w zb.: Współczesne formy teatru muzycznego (na świecie, w Polsce, w Gdyni), pod red. J. Ciechowicza, Gdańsk 2009.
  22. Popularna. Codzienna. Prywatna. Czyli o kobiecych pierwiastkach współczesnej kultury, w zb.: Kobiety w polskiej transformacji 1989-2009. Podsumowania, interpretacje, prognozy, pod red. M. Frąckowiak-Sochańskiej i S. Królikowskiej, Toruń 2010
  23. Jacek Kaczmarski między historią wielką i małą, w zb.: Zostały jeszcze pieśni… Jacek Kaczmarski wobec tradycji, pod red. K. Gajdy i M. Traczyka, Warszawa 2010.
  24. Śpiewające dziewczyny z sąsiedztwa, „Polonistyka” 2011, nr 1.
  25. Zabijanie ptaka w locie. O mamie, tacie i nieczułym chłopcu, w zb.: Po prostu Agnieszka. W 75. rocznicę urodzin Agnieszki Osieckiej. Studia i materiały, pod red. I. Borkowskiego, Wrocław 2011.
  26. O ukobiecaniu i upiększaniu historii. Casus: powstanie warszawskie, w zb.: Konteksty sztuki. Konteksty estetyki, t. III, Medium a doświadczenie, pod red. A. Drzał-Sierockiej i M. Skrzeczkowskiego, Łódź 2011.
  27. Agnieszka córka Agnieszki, czyli wieczne dziewczyny polskiej piosenki, w zb.: Naprawdę jaka jesteś, nie wie nikt. Obraz kobiety w języku i literaturze, pod red. J. Smól, Poznań 2011.
  28. Pożegnanie. „Kombinat” Wojciecha Kościelniaka (23. Przegląd Piosenki Aktorskiej, Wrocław 2002), w zb.: Republika wrażeń. Grzegorz Ciechowski i Republika jako fenomen społeczno-kulturowy, pod red. M. Jezińskiego, Sosnowiec 2012.
  29. O dokumentalnym poszerzaniu granic sztuki. „Pierwsza miłość” Krzysztofa Kieślowskiego, w zb.: Dokument w sztuce współczesnej, pod red. I. Kiec, Poznań 2012.
  30. „Duzia woda”. Marcin Świetlicki o powodzi, mediach i Nosowskiej, w zb.: Pierwsza połowa Marcina. Szkice o twórczości Marcina Świetlickiego, pod red. E. Kledzik i J. Roszak, Poznań 2012.
  31. Sztubackie trele Zuzanny Gincburżanki, „Tekstualia” 2013, nr 2.
  32. Marii Peszek maskarady kobiecości, „Polonistyka” 2013, nr 7.
  33. Komiks, historia i kobiecość „na wymiar”, w: Komiks i jego konteksty, pod red. I. Kiec i M. Traczyka, Poznań 2014.
  34. Między degradacją a nobilitacją formy, czyli mitologizacja władzy w piosence, w: Mitologizacje państwa w kulturze i literaturze iberyjskiej i polskiej, pod red. W. Charchalisa i B. Trochy, Zielona Góra 2014.
  35. Drugie życie dawnych kabaretów na scenach Drugiej Emigracji (1939-1989), w: Mitologizacja kultury w polskiej i iberyjskiej twórczości artystycznej, pod red. W. Charchalisa i B. Trochy, Zielona Góra 2015.
  36. Oswajanie niby-szczęścia. Trzy spotkania z Zuzanną Ginczanką, w: Zuzanna Ginczanka. Tylko szczęście jest prawdziwym życiem, pod red. A. Araszkiewicz i J. Pogorzelskiej, Warszawa 2015.
  37. „Na wolności. Dziennik dla Adama”, czyli historia według Agnieszki Osieckiej, w: Historia w wersji popularnej, pod red. I. Kiec i I. Kowalczyk, Gdańsk 2015.
  38. Poznańscy poloniści i polonistyka w krzywym zwierciadle noworocznej szopki AD 1934, wstęp do: Szopka polonistyczna [14 stycznia 1934 r.], rkp., oprac. I. Kiec, „Studia z Kultury Popularnej” 2015, nr 1: Prolegomena do dziejów kultury popularnej w Poznaniu.
  39. Zuzanna Ginczanka, „Nowaja Polsza” 2016, nr 4.
  40. „Dwanaście godzin z życia kobiety”. Wokół piosenkowego mitu kobiety z sąsiedztwa, w: Nowe słowa w piosence. Źródła. Rozlewiska, pod red. M. Budzyńskiej-Łazarewicz, K. Gajdy, Poznań 2017.

Redakcje monografii naukowych[edytuj | edytuj kod]

  1. Kiec I., Ratajczakowa D., Wachowski J. (red.), Teatr i dramat polskiej emigracji 1939-89, Poznań 1994.
  2. Kiec I., Ratajczakowa D., (red.), Na schodach Klio. Jedenaście ćwiczeń z myśli o dramacie historycznym, Poznań 1999.
  3. Kiec I. (opieka naukowa), Agnieszka Osiecka o kobietach, mężczyznach i świecie, pod red. P. Derlatki, A. Lambryczak i M. Traczyka, Poznań 2003.
  4. Kiec I. (red. naczelny), „Trubadur Polski” 22-24 listopada 2004, numer specjalny, pismo wydane z okazji konferencji naukowej „W teatrze piosenki”.
  5. Kiec I., Traczyk M. (red.), W teatrze piosenki, Poznań 2005.
  6. Kiec I. (opieka naukowa), Nosowska. Piosenka musi posiadać tekst. Wokół twórczości Katarzyny Nosowskiej, pod red. J. Kurpisz i K. Ziętek, Warszawa 2008.
  7. Kiec I. (red.), Dokument w sztuce współczesnej, Poznań 2012.
  8. Kiec I., Traczyk M. (red.), Komiks i jego konteksty, Poznań 2014.
  9. Kiec I., Kowalczyk I. (red.), Historia w wersji popularnej, Gdańsk 2015.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. O nas – Fundacja Instytut Kultury Popularnej, Fundacja Instytut Kultury Popularnej [dostęp 2016-01-27] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]