Izydor (Nikolski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Izydor
Jakow Nikolski
metropolita nowogrodzki, petersburski i fiński
Izydor
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 1 października 1799
Nikolski
Data i miejsce śmierci 7 września 1892
Petersburg
metropolita nowogrodzki, petersburski i fiński
Okres sprawowania 1860–1892
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia nowogrodzka, petersburska i fińska
Śluby zakonne 22 sierpnia 1822
Diakonat 29 sierpnia 1822
Prezbiterat 5 września 1822
Nominacja biskupia 16 października 1834
Sakra biskupia 11 listopada 1834
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 11 listopada 1834
Miejscowość Moskwa
Miejsce Monaster Czudowski
Konsekrator Filaret (Drozdow)

Izydor, imię świeckie Jakow Siergiejewicz Nikolski (ur. 1 października 1799 w Nikolskim, zm. 7 września 1892 w Petersburgu) – rosyjski biskup prawosławny.

Urodził się w rodzinie prawosławnego diakona, jednak ojca stracił jako kilkumiesięczne dziecko. W 1821 ukończył seminarium duchowne w Tule jako najlepszy student w swoim roczniku, co pozwoliło mu kontynuować studia teologiczne w Petersburskiej Akademii Duchownej. W 1825 uzyskał dyplom tejże uczelni i 22 sierpnia tego samego roku złożył wieczyste śluby zakonne przed rektorem akademii, biskupem Grzegorzem (Postnikowem). 29 sierpnia w soborze Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Petersburgu został wyświęcony na hierodiakona, zaś 5 września na hieromnicha.

W 1826 uzyskał tytuł magistra teologii. W latach 1825–1829 był bibliotekarzem Petersburskiej Akademii Duchownej. W 1829 otrzymał godność archimandryty i został wyznaczony na przełożonego monasteru św. św. Piotra i Pawła w Mceńsku oraz rektora seminarium duchownego w Orle. Po czterech latach przeniesiony na analogiczne stanowisko w seminarium moskiewskim; został również przełożonym Monasteru Zaikonospasskiego. 11 listopada 1834 w Monasterze Czudowskim został wyświęcony na biskupa dmitrowskiego, wikariusza eparchii moskiewskiej, z rekomendacji metropolity moskiewskiego Filareta. Otrzymał również godność przełożonego Monasteru Zwienigorodzkiego.

W 1837 mianowany biskupem połockim i witebskim. Na terenie swojej eparchii działał na rzecz nawracania unitów na prawosławie, w ścisłej współpracy z władzami świeckimi. Rozwinął szeroką działalność na rzecz urządzania nowych cerkwi. W Połocku pozostawał do 1840, gdy został przeniesiony do eparchii mohylewskiej, gdzie w podobnym duchu działał na rzecz ostatecznej likwidacji unii (zniesionej rok wcześniej na mocy postanowień synodu połockiego). W 1841 otrzymał godność arcybiskupią.

W latach 1844–1858 sprawował urząd egzarchy Gruzji, arcybiskupa kartlińskiego i kachetyńskiego (od 1856 – metropolity), doprowadzając do znacznego ożywienia życia religijnego na ziemiach gruzińskich.

1 marca 1858 objął katedrę kijowską i halicką. Po dwóch latach został przeniesiony do Petersburga z tytułem metropolita nowogrodzki, petersburski i fiński.

W swojej korespondencji wielokrotnie wyrażał pogląd, iż prawosławie w Rosji jest zagrożone przez wpływy zachodnie[1]. Sprzeciwiał się projektowanym reformom ustroju wewnętrznego Kościoła i jego szkolnictwa[2].

Wymienioną godność pełnił do śmierci w 1892, która nastąpiła po kilkumiesięcznej chorobie.

Przypisy

  1. G. Freeze, The Parish Clergy in Nineteenth-Century Russia. Crisis, Reform, Counter-Reform, Princeton University Press, Princeton 1983, s.216
  2. G. Freeze, The Parish Clergy in Nineteenth-Century Russia. Crisis, Reform, Counter-Reform, Princeton University Press, Princeton 1983, s.234-235

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Smaragd (Kryżanowski)
Biskup połocki 1837 – 1840 Następca
Bazyli (Łużyński)
Poprzednik
Smaragd (Kryżanowski)
Biskup mohylewski 1840 – 1844 Następca
Anatol (Martynowski)
Poprzednik
Eugeniusz (Bażenow)
Egzarcha Gruzji 1844 – 1858 Następca
Euzebiusz (Iljinski)
Poprzednik
Filaret (Amfitieatrow)
Metropolita kijowski 1858 – 1860 Następca
Arseniusz (Moskwin)
Poprzednik
Grzegorz (Postnikow)
Metropolita petersburski 1860 – 1892 Następca
Palladiusz (Rajew-Pisariew)