Izydor Dzieduszycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Izydor Dzieduszycki - fotografia z Zakładu Walerego Rzewuskiego, ok. 1879 r.

Izydor Dzieduszycki hrabia herbu Sas (ur. 1842, zm. 5 stycznia 1888 w Kulparkowie koło Lwowem) – powstaniec styczniowy, członek Polskiej Akademii Umiejętności, historyk.

Syn Aleksandra Stanisława Dzieduszyckiego i Domicelli Pietruskiej.

Przebywał w zakładzie dla obłąkanych w Kulparkowie pod Lwowem, gdzie zmarł w nie całkiem wyjaśnionych okolicznościach: służba szpitalna połamała mu żebra. Fakt ten poruszył opinię publiczną we Lwowie, a poseł Otto Hausner złożył nawet ostrą interpelację w Sejmie. Obdukcja zwłok istotnie potwierdziła kilka żeber złamanych, ale stwierdziła też zapalenie płuc przed śmiercią.

Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.[1]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • L. Słowiński, M. Tyrowicz Z myślą o niepodległej, Poznań 1993 s. 268-288.