Józef Budziakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Budziakowski
kapitan saperów kapitan saperów
Data i miejsce urodzenia 5 kwietnia 1900
Sieradz
Data i miejsce śmierci 8 czerwca 1983
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1918
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP; Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 1 Batalion Saperów (1940–1942)
11 Kompania Saperów
Stanowiska kwatermistrz pułku, dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
Bitwa Warszawska,
II wojna światowa,
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami

Józef Budziakowski (ur. 5 kwietnia 1900 w Sieradzu, zm. 8 czerwca 1983 w Warszawie) – polski inżynier, kapitan saperów Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W wieku 18 lat wstąpił do piechoty Wojska Polskiego. Od 1920 służył w 8 pułku artylerii polowej. Podczas wojny polsko-bolszewickiej brał udział w bitwach pod Grodnem oraz Bitwie Warszawskiej. Po wojnie zdał egzamin na Wydział Inżynierii Wodnej Politechniki Warszawskiej. W 1926 r. ukończył sekcję melioracyjną z tytułem magistra hydrotechniki. W międzyczasie ukończył szkołę podchorążych rezerwy. Na podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1931 roku i 397. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do 1 Pułku Piechoty Legionów w Wilnie[1]. Później został przeniesiony do korpusu oficerów saperów.

Pracę zawodową rozpoczął w Krajowym Towarzystwie Melioracyjnym, gdzie pracował jako projektant, organizator struktur i dyrektor. Od 1929 r. prowadził własne biuro hydrotechniczne w Kaliszu. W 1930 r. kierował budową torów wyścigowych na Służewcu w Warszawie. Od 1934 kierownik prac budowlanych, melioracyjnych i drogowych w Gdyni. Wykonywał również projekty instalacji wojskowych dla Marynarki Wojennej.

1 lipca 1939 r. został powołany do sztabu Armii „Kraków”. Po klęsce pod Tomaszowem wycofany do Rumunii, później do Francji. Od listopada 1939 r. dowódca 1. plutonu saperskiego oraz kwatermistrz pułku. Następnie w 4 Batalionie Saperów. Po klęsce Francji w 1940 r. przeniesiony do Szkocji. Do 23 października 1941 roku pełnił służbę w 1 Batalionie Saperów na stanowisku oficera płatnika (do 29 października 1940 roku), dowódcy plutonu sprzętu i materiałów w kolumnie saperskiej (od 9 listopada 1940 roku), oficera gospodarczego (od 29 sierpnia 1941 roku). 11 listopada 1941 roku został przesunięty do 11 kompanii saperów. Następnie dowodził kompanią saperów. W 1943 roku rozpoczął służbę w RAF (w stopniu squadron leader[2] - odpowiednik majora), gdzie kierował budową i rozbudową lotnisk brytyjskich. W 1945 roku objął dowodzenie nowym oddziałem Polskich Sił Powietrznych jakim był 5029 dywizjon budowy lotnisk (ang. 5029 Airfield Construction Squadron). Pod koniec wojny zarządzał kilkunastoma lotniskami na terenie Niemiec.

W 1947 r. powrócił do Polski, gdzie rozpoczął pracę w Państwowym Przedsiębiorstwie Robót Komunikacyjnych. Nadzorował odbudowę wielu, zniszczonych podczas wojny, obiektów, jak również budowę zapory czchowskiej. Od 1949 r., jako dyrektor robót wodnych PPRK prowadził prace regulacyjne na Odrze i Wiśle. W latach sześćdziesiątych główny specjalista prac hydrotechnicznych w Centralnym Biurze Studiów i Projektów Budownictwa Wodnego „Hydroprojekt”, gdzie projektował i kierował budowami wielu zapór i zbiorników wodnych. Od lat siedemdziesiątych wykładowca na Politechnice Warszawskiej. Zmarł w 1983 r.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • 1920 – kanonier
  • 1920 – bombardier
  • 1931 – podporucznik
  • 1939 – porucznik ?
  • 1943 – kapitan

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 91, 411.
  2. Lista Krzystka (pol.). listakrzystka.pl. [dostęp 2015-02-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]