Józef Buzek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Buzek w 1907 roku

Józef Buzek (ur. 16 listopada 1873 w Końskiej k. Cieszyna, zm. 22 września 1936 w Cieszynie) – polski statystyk, ekonomista, polityk, poseł na Sejm Ustawodawczy i senator I kadencji w II RP.

Był luteraninem i krewnym premiera Jerzego Buzka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Jerzego, światłego rolnika i działacza społecznego i jego drugiej żony Zuzanny z Delongów[1].

W 1894 ukończył gimnazjum w Cieszynie, następnie studia prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim i w Wiedniu. W 1899 obronił doktorat, a w 1902 habilitację ze statystyki na Uniwersytecie Lwowskim. Został na tej uczelni docentem prywatnym, zaś od 1904 profesorem nadzwyczajnym, a od 1910 profesorem zwyczajnym nauki i prawa administracyjnego. W latach 1915–1917 zastępował prof. Zbigniewa Pazdrę na katedrze nauk prawniczych Politechniki Lwowskiej, w roku akademickim 1916–1917 był dziekanem Wydziału Prawa Uniwersytetu Lwowskiego.

W latach 19051915 był członkiem Ligi Narodowej[2]. W latach 1905–1917 należał do Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego. Od 1907 do 1918 pełnił mandat posła do parlamentu austriackiego, był tam wiceprzewodniczącym Koła Polskiego. W 1917 r. był generalnym referentem Komisji Sejmowo-Konstytucyjnej Tymczasowej Rady Stanu, biorąc udział w pracach podkomisji konstytucyjnej[3]. Był ekspertem delegacji polskiej na konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 roku zajmującym się zagadnieniami gospodarczymi[4].

Był współzałożycielem i w latach 1918–1929 dyrektorem Głównego Urzędu Statystycznego w Warszawie. W latach 1919–1922 sprawował mandat posła na Sejm z listy PSL „Piast”. Zgłosił projekt konstytucji Polski jako państwa federalnego, który został odrzucony przez Sejm. W 1920 współpracował przy tworzeniu Statutu Organicznego Województwa Śląskiego. W latach 1922–1927 był senatorem. W 1929 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[5].

Autor pozycji Historia polityki narodowościowej rządu pruskiego wobec Polaków od traktatów wiedeńskich do ustaw wyjątkowych 1908 r. wydanej we Lwowie w 1909. Podkreślał w niej problem subhastacji, przechodzenia majątków polskich w ręce niemieckie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J. Golec, S. Bojda, Słownik biograficzny ziemi cieszyńskiej, t. 1, Cieszyn 1993, s. 55.
  2. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 571.
  3. Józef Buzek (oprac.): Projekt konstytucji państwa polskiego i ordynacji wyborczej sejmowej oraz uzasadnienie i porównanie projektu konstytucji państwa polskiego z innemi konstytucjami. Warszawa: Rząd Polski, 1918, s. VI.
  4. Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918-1919. przypisy Andrzej Garlicki, Ryszard Świętek, t. I Wrocław 2010, s. 25.
  5. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu stworzenia polskiej statystyki administracyjnej” M.P. z 1929 r. Nr 276, poz. 638

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]