Józef Buziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Buziński
Józef Buziński, PZPR.jpg
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1923
Suchedniów
Data i miejsce śmierci 20 września 1987
Bielsko-Biała
Poseł VIII kadencji Sejmu PRL
Okres od 23 marca 1980
do 30 lipca 1981
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 30-lecia Polski Ludowej

Józef Adam Buziński (ur. 13 lipca 1923 w Suchedniowie, zm. 20 września 1987 w Bielsku-Białej) – polski działacz partyjny i państwowy, poseł na Sejm PRL VI, VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Józefa i Zofii. Od 1945 należał do Polskiej Partii Robotniczej (był tam instruktorem w Wydziale Rolnym Komitetu Wojewódzkiego w Katowicach), a następnie (od 1948) do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (początkowo był w tej formacji zastępcą kierownika Wydziału Rolnego KW w Katowicach). W latach 1955–1956 był sekretarzem Zarządu Głównego Związku Młodzieży Polskiej. Od września 1950 do lipca 1952 był słuchaczem Dwuletniej Szkoły Partyjnej przy KC PZPR w Warszawie, gdzie uzyskał średnie wykształcenie. W latach 1957–1971 pełnił funkcję przewodniczącego prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Opolu, a od 1966 zastępcy członka Komitetu Centralnego PZPR. W KW PZPR w Opolu pełnił m.in. funkcje kierownika Wydziału Rolnego i sekretarza rolnego (od lipca 1952 do października 1953 – następnie, do maja 1955, pełnił tę funkcję w KW w Lublinie). Od 1 lipca 1971 do 31 maja 1975 był I sekretarzem KW PZPR w Olsztynie, a od 1 czerwca 1975 do 28 lutego 1981 w Bielsku-Białej. Był także członkiem KC PZPR, ze składu którego został odwołany na X Plenum, 30 kwietnia 1981[1].

Przyczynił się do powstania klubu piłkarskiego Stomil Olsztyn i budowy Hali Okrąglak w Opolu. Założyciel koła łowieckiego w Opolu w 1960[2] (działaczem łowieckim był także jego syn Włodzimierz Buziński (zm. 2016)[3]). W 1976 został likwidatorem „Głosu Ziemi Cieszyńskiej”.

W sierpniu 1981 był zwolennikiem siłowych rozwiązań toczącego się sporu między „Solidarnością” a władzami PRL[4]. Jako jeden z postulatów strajkujących robotników Podbeskidzia było usunięcie Józefa Buzińskiego z zajmowanych funkcji podczas strajków w lutym 1981[5].

Wybrany na posła w 1972 w okręgu Olsztyn, a w 1976 i 1980 w okręgu Bielsko-Biała. W VI kadencji zasiadał w Komisji Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego, w VII i VIII w Komisji Prac Ustawodawczych. 30 lipca 1981, na fali krytyki, wraz niektórymi innymi posłami zrzekł się mandatu poselskiego[6].

Pracę i działalność Józefa Buzińskiego pozytywnie oceniał rezydent GRU w Polsce Jurij Czetwiernikow[7][8].

Zmarł 20 września 1987 w Bielsku-Białej. Pochowany na tamtejszym Cmentarzu Komunalnym.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. „Życie partii”, wyd. 344–356, 1981, str. 4
  2. Koło Łowieckie Nr 10 „Szarak” w Opolu, zopzl-opole.pl
  3. Zmarł Kolega Włodzimierz Buziński, bielsko.pzlow.pl
  4. W jakiś czas później dowiedziałem się, że I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR towarzysz Józef Buziński wprost szalał ze złości, że przez niedopatrzenie dwóch pułkowników wziął w łeb tak dobry i sprytny plan zamknięcia w koszarach prowodyra. W ogóle po 20 sierpnia zaczęło już być gorąco. Swoją robotę zaczęli SB-ecy. (Sierpień'80 na Podbeskidziu, „Solidarność Podbeskidzia” III)
  5. Po dymisji wojewody Józefa Łabudka, wicewojewodów i Józefa Buzińskiego z funkcji I sekretarza KW PZPR, a także usunięciu innych skompromitowanych sekretarzy 6 lutego zakończył się strajk. Pierwszym sekretarzem KW PZPR w Bielsku-Białej został Andrzej Gdula, a wojewodą Stanisław Łuczkiewicz. (Lat temu 30 w Bielsku-Białej. Pamiętacie to?, „Dziennik Zachodni”, 3 stycznia 2012)
  6. Andrzej Borkowski, Józef Buziński, Zbigniew Chodyła, Stanisław Cieślik, Ryszard Dziopak, Zdzisław Grudzień, Kazimierz Janiak, Władysław Juszkiewicz, Bolesław Koperski, Leon Kotarba, Alfred Kowalski, Stanisław Kulesza, Zdzisław Legomski, Józef Majchrzak, Stanisław Serwicki i Jerzy Zasada zrzekli się mandatu poselskiego. („Kultura” wyd. 408, str. 102)
  7. Towarzysz zdrowa siła, onet.pl, 26 lipca 2006
  8. Historia w cieniu Bolka, „Śląsk z bliska” Jana Dziadula, 23 lutego 2016

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]