Józef Chmiel (wojskowy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Chmiel
generał dywizji w st. spocz. generał dywizji w st. spocz.
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1940
Radlin
Przebieg służby
Lata służby 19602000
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Siły Zbrojne PRL
POL Wojska Lądowe.svg Siły Zbrojne RP
Jednostki OSR
10 Pułk Rozpoznania Systemów Radiolokacyjnych
ASG, 10 PRSR, ASG, POW
PKW Syria, SG WP
UNPROFOR, SG WP
MON, Sztab Generalny WP
Stanowiska • d-ca stacji i plutonu przewoźnych urządzeń rozpoz. radioelektr.
• oficer operac. grupy analiz danych, pomocnik szefa sztabu pułku
• szef sztabu–z-ca d-cy pułku
• d-ca pułku, z-ca i szef oddziału rozpoznawczego Sztabu OW
• z-ca szefa, szef Zespołu Szkolenia Operac. SG WP
• d-ca PKW w Syrii
• szef oddziału, z-ca szefa i szef ZRW w GZSB WP
• szef zarządu RiWE SGWP
• d-ca Sekt. Półn. UNPROFOR
• pomocnik szefa SG WP ds. współpracy z NATO
• pełnomocnik MON ds. stacjonowania i użycia SZ RP poza granicami kraju
• asystent szefa SG WP
Główne wojny i bitwy UNPROFOR w byłej Jugosławii
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia PolskiKrzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia PolskiZłoty Krzyż Zasługi

Józef Chmiel (ur. 3 kwietnia 1940 w Radlinie) – generał dywizji Wojska Polskiego w stanie spoczynku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Józef Chmiel urodził się 3 kwietnia 1940 w Radlinie na Śląsku. W 1960 rozpoczął studia w Oficerskiej Szkole Radiotechnicznej w Jeleniej Górze. Był słuchaczempodchorążym do sierpnia 1969, promowany na podporucznika. W październiku 1963 rozpoczął służbę zawodową jako dowódca stacji i plutonu przewoźnych urządzeń rozpoznania radioelektronicznego, następnie oficer operacyjny grupy analiz danych w 10 Ośrodku Rozpoznania Systemów Radiolokacyjnych w Dziwnowie. W 1966 został wyznaczony na stanowisko pomocnika szefa sztabu 10 Pułku Rozpoznania Systemów Radiolokacyjnych w Dziwnowie. W 1970, jako kapitan, został skierowany na studia w Akademii Sztabu Generalnego WP, po ukończeniu których pełnił służbę w macierzystym pułku na stanowisku szefa sztabu – zastępcy dowódcy[1].

W 1975 objął funkcję dowódcy 10 Pułku Rozpoznania Systemów Radiolokacyjnych. Dowodzony przez niego pułk był dwukrotnie wyróżniony w rozkazie Ministra Obrony Narodowej, jako przodująca jednostka Wojska Polskiego. W 1979 został skierowany na Podyplomowe Studia Operacyjno-Strategiczne w Akademii Sztabu Generalnego WP. W latach 1980–1986 służbę pełnił na stanowisku zastępcy szefa i szefa oddziału rozpoznawczego Sztabu Pomorskiego Okręgu Wojskowego. W okresie tym dowodził również Polskim Kontyngentem Wojskowym w Syrii. W 1986 objął funkcję szefa oddziału, zastępcy szefa i szefa Zarządu Rozpoznania Wojskowego w Głównym Zarządzie Szkolenia Bojowego WP. W 1992 służbę pełnił na stanowisku szefa zarządu Rozpoznania i Walki Radioelekronicznej Sztabu Generalnego Wojska Polskiego[2].

9 listopada 1992 został awansowany na stopień generała brygady przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Wałęsy[3]. W okresie 1994–1995 był dowódcą Sektora Północnego Sił Pokojowych ONZ UNPROFOR w byłej Jugosławii. W 1995 objął stanowisko pomocnika szefa Sztabu Generalnego WP ds. współpracy z NATO. Uczestniczył w pierwszych rozmowach akcesyjnych związanych z przygotowaniem Polski do członkostwa w Sojuszu. W 1996 został wyznaczony na stanowisko Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej ds. stacjonowania i Użycia Sił Zbrojnych RP poza granicami kraju. Negocjował limity stanowisk w dowództwach i sztabach NATO dla kadry WP. W 1997 objął funkcję asystenta szefa Sztabu Generalnego WP[4].

15 sierpnia 1998 podczas uroczystości z okazji Święta Wojska Polskiego na dziedzińcu Belwederu został awansowany przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Aleksandra Kwaśniewskiego na stopień generała dywizji. 3 kwietnia 2000 zakończył zawodową służbę wojskową[4].

Awanse[2][edytuj | edytuj kod]

(...)

Ordery, odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]