Józef Chomiuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Chomiuk
major major
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1908
Klonownica Wielka
Data i miejsce śmierci 20 listopada 1978
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 19171940
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Piechoty Legionów
29 Dywizja Piechoty
Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich
6 Batalion Strzelców Karpackich
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
kampania wrześniowa; Bitwa o Monte Cassino
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941) Złoty Krzyż Zasługi

Józef Chomiuk (ur. 14 lutego 1908 w Klonownicy Wielkiej, zm. 20 listopada 1978 w Londynie) – major Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, mianowany przez władze emigracyjne po wojnie podpułkownikiem dyplomowanym piechoty.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Józef Chomiuk urodził się 14 lutego 1908 w Klonownicy Wielkiej, w rodzinie rolników Izydora i Anastazji z domu Żuk. W 1929 ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie Męskie w Leśnej Podlaskiej. W latach 1929–1932 był podchorążym Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. 7 sierpnia 1932 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1932 i 30. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a gen. dyw. Kazimierz Fabrycy, w zastępstwie Ministra Spraw Wojskowych wcielił do 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie. W 5 pułku piechoty Legionów został wyznaczony z dniem 1 września 1932 na stanowisko dowódcy plutonu[1]. 1 marca 1935 awansował na porucznika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 58. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W latach 1937–1939 był słuchaczem XVIII Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[3]. 18 sierpnia 1939 został przydzielony do dowództwa 29 Dywizji Piechoty w Grodnie na stanowisko oficera operacyjnego.

Na stanowisku oficera operacyjnego sztabu 29 DP, a później 29 Brygady Piechoty walczył w kampanii wrześniowej[4]. W czasie walk wrześniowych przedostał się na Węgry, gdzie został internowany. Po ucieczce z obozu internowania służył w Wojsku Polskim we Francji i Wielkiej Brytanii. Walczył m.in. w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich i wraz z nią przeszedł szlak bojowy w Afryce Północnej. W 1941 został przydzielony do personelu Ambasady RP w Samarze i pełnił służbę organizując Polskie Siły Zbrojne w ZSRR. Był uczestnikiem kampanii włoskiej i bitwy o Monte Cassino służąc w 2 Korpusie Polskim. M.in. dowodził 6 Batalionem Strzelców Karpackich. Zakończył szlak bojowy w północnych Włoszech w stopniu majora.

W 1946, w Bolonii, wydał pracę pt. „Monte Cassino – bitwa sześciu narodów” (w języku polskim i angielskim). Po wojnie pozostał na terenie Wielkiej Brytanii mieszkając w Londynie. W latach 1962-1964 był prezesem Związku Karpatczyków i wieloletnim Kierownikiem Sekcji Studiów Koła Oficerów Dyplomowanych na Obczyźnie. Po wojnie Prezydent RP na uchodźstwie mianował go na stopień podpułkownika. Zmarł 20 listopada 1978. Został pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie (Royal Borough of Kensington and Chelsea).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 15 sierpnia 1932 r., Nr 9, s. 343, 351, 358.
  2. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 4 marca 1935 r., Nr 3, s. 12.
  3. Marian Porwit, Spojrzenia poprzez moje życie, Warszawa: Czytelnik, 1986, s. 434, ISBN 83-07-01535-9, OCLC 69288255.
  4. Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Wydawnictwo Lubelskie, Warszawa 1986, ​ISBN 83-222-0377-2​, s. 356.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]