Józef Ejczun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Ejczun
Burtymański[1]
Ilustracja
kapitan arytlerii kapitan arytlerii
Data i miejsce urodzenia 24 maja 1894
Januszewice, gubernia kowieńska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków, USRR, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 1914-1940
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Kolejowy, 19 Pułk Artylerii Lekkiej, 29 Pułk Artylerii Lekkiej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Józef Ejczun (ur. 22 listopada 1894, zm. w kwietniu 1940) – oficer zawodowy artylerii, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Apolinarego i Anny z Kowalewskich pochodzących z Leżajska.

Ukończył gimnazjum w Kownie, a następnie studiował na uniwersytecie w Charkowie. Został powołany do armii rosyjskiej. Ukończył szkołę wojskową w Tyflisie i w stopniu podporucznika służył w armii do końca 1917 roku. We wrześniu 1918 roku powrócił do domu i włączył się do działalności w POW. Po niedługim czasie został mianowany komendantem X Obwodu Olita. Józef Ejczun odznaczył się wspaniałymi zdolnościami organizacyjnymi oraz wyczuciem sytuacji politycznej, co miało duży wpływ na odzyskanie okolic Olity przez Rzeczpospolitą. Za te czyny został odznaczony Virtuti Militari.

Od 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Zarządu Parku i Warsztatów Wojsk Kolejowych nr 2 (2 pułk kolejowy). Został mianowany porucznikiem artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Z dniem 1 stycznia 1922 roku mianowany na porucznika. Od 1923 roku służył w 19 pułku artylerii polowej. W 1925 roku został przeniesiony na stanowisko oficera Kadry 3 Oddziału Służby Artylerii, a następne 3 Oddziału Służby Uzbrojenia w Grodnie. Od 1928 roku służył w 29 pułku artylerii polowej. Mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku.

W 1939 zmobilizowany. Po agresji ZSRR na Polskę wzięty do niewoli sowieckiej i przewieziony do obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany potajemnie w masowym grobie w Piatichatkach. Obecnie spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Prezydent Lech Kaczyński awansował go pośmiertnie na stopień majora.

Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari Nr 5852.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Panteon Polski, Lwów, wrzesień 1928, nr 48 s. 11

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków, Warszawa 2003, ​ISBN 83-916663-5-2​, s. 106.
  • K. Banaszek, W. K. Roman, Z. Sawicki, Kawalerowie orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, Warszawa 2000, s. 72.
  • Rocznik Oficerski 1923 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 985, 996;
  • Rocznik Oficerski 1924 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, s. 672, 756;
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1934, s. 197, 697;
  • Jerzy Ejczun -Ogrody Wspomnień [dostęp 2012-04-29]
  • Stanisław Bartnik, „leżajska ” lista katyńska Almanach Leżajski, Zeszyt 3/2009, Wydawnictwo Towarzystwa Miłośników Ziemi Leżajskiej, s. 84 [dostęp 2012-04-29]