Józef Jaklicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Michał Jaklicz
Ilustracja
Józef Jaklicz w czasie służby w Legionach (pierwszy z prawej). Rok 1915.
generał brygady (1964) generał brygady (1964)
Data i miejsce urodzenia 17 września 1894
Kraków, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 3 lipca 1974
Paryż, Francja
Przebieg służby
Lata służby 1914-1947
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 12 Pułk Piechoty
15 Dywizja Piechoty
Sztab Główny
Sztab Naczelnego Wodza
3 Dywizja Piechoty
Wojsko Polskie we Francji
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
szef Oddziału III SG
II zastępca szefa SG
zastępca szef sztabu NW
dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca WP we Francji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Walecznych (od 1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia)
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

Józef Michał Jaklicz[1] (ur. 17 września 1894 w Krakowie, zm. 3 lipca 1974 w Paryżu) – oficer dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, w 1964 roku mianowany generałem brygady przez Naczelnego Wodza.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Józef Michał Jaklicz urodził się 17 września 1894 w Krakowie, gdzie uczęszczał szkoły a następnie wstąpił na wydział filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego. W trakcie studiów działał w Drużynach Sokolich.

W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich, służył w 3 pułku piechoty. Pełnił kolejno funkcje: dowódcy plutonu, adiutanta batalionu, adiutanta pułku i dowódcy kompanii. Walczył w tym czasie w Karpatach, Besarabii i na Wołyniu.

Po utworzeniu Polskiego Korpusu Posiłkowego pełnił w nim funkcje sztabowe, a po jego rozwiązaniu wszedł w skład Polskiej Siły Zbrojnej.

Od 1918 w Wojsku Polskim, dowodził batalionem 36 pułku piechoty Legii Akademickiej w obronie Lwowa w listopadzie 1918. Następnie dowodził kombinowanym pułkiem w grupie płk. Sikorskiego, którą to funkcję pełnił do marca 1919. W okresie od marca do grudnia 1919 był szefem sztabu 9 Dywizji Piechoty, a od 2 stycznia do 15 kwietnia 1920 słuchaczem II kursu wojennego Szkoły Sztabu Generalnego. Praktykę dowódczą odbył w czasie wojny z bolszewikami na stanowisku szefa sztabu 15 Dywizji Piechoty w Grupie Operacyjnej gen. Romera, a następnie dowódcy 25 pułku piechoty.

W 1920 wyjechał do Francji, gdzie do 1922 studiował w École Superieure de Guerre.

Po powrocie do Polski w marcu 1923 otrzymał tytuł naukowy oficera Sztabu Generalnego i został szefem wydziału w Oddziale III Sztabu Generalnego, pełniąc tę funkcję do grudnia 1924 roku. Następnie był wykładowcą w Wyższej Szkole Wojennej. Z dniem 30 czerwca 1927 został mianowany I oficerem sztabu Inspektora Armii[2]. 22 marca 1929 został przeniesiony do 12 pułku piechoty w Wadowicach na stanowisko dowódcy pułku[3]. W czerwcu 1932 został zastępcą komendanta a następnie kierownikiem katedry taktyki ogólnej w Wyższej Szkole Wojennej. W grudniu 1934 został wyznaczony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 15 Dywizji Piechoty w Bydgoszczy.

W październiku 1935 został szefem Oddziału III Sztabu Głównego, którą to funkcję pełnił do marca 1939, gdy został mianowany na stanowisko II zastępcy szefa Sztabu Głównego (zastępca szefa sztabu do spraw operacyjnych) i funkcję tę pełni do 18 września 1939, kiedy to przekroczył granicę. Wraz z podległymi mu oficerami, na postawie koncepcji ogólnej marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego oraz wytycznych gen. Wacława Stachiewicza od 4 do 22 marca 1939 roku dokonał analizy możliwości strategicznych niemieckich i polskich. Ten zespół oficerów opracował strategiczną część planu obronnego „Zachód”, która obejmowała bitwę w pasie granicznym i na głównej pozycji obrony[4].

Po przekroczeniu granicy został internowany w Rumunii skąd przedostał się do Francji. Został tam dowódcą piechoty dywizyjnej 3 Dywizji Piechoty. Po upadku Francji był kierownikiem ewakuacji polskich żołnierzy najpierw w Marsylii a następnie w Grenoble. Od grudnia 1942 do maja 1944 był konspiracyjnym dowódcą Wojska Polskiego we Francji.

W maju 1944 roku wyjechał do Wielkiej Brytanii i pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Piechoty i Inspektoracie Wyszkolenia Wojsk. We wrześniu 1947 został zdemobilizowany i wyjechał do Francji, gdzie mieszkał aż do śmierci. Naczelny Wódz, gen. broni Władysław Anders mianował generałem brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1964 w korpusie generałów[5]. Zmarł w dniu 3 lipca 1974 w Paryżu i został pochowany na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W 1935 dokonano zmiany imienia z Józef na Józef Michał. Stwierdzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 8, s. 56, 1 czerwca 1935. 
  2. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 18 z 15 lipca 1927 roku, s. 199.
  3. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 7 z 22 marca 1929 roku, s. 100.
  4. Jan Wróblewski, Armia „Prusy” 1939. Warszawa 1986, s. 14.
  5. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 103.
  6. Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 12.
  7. a b c d e f Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 281.
  8. Dekret Wodza Naczelnego L. 2647 z 28 lutego 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 11 poz. 326
  9. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 9 z 26.04.1928
  10. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]