Józef Kachel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Kachel
Data i miejsce urodzenia 6 września 1913
Bytom
Data śmierci 11 listopada 1983
Poseł II kadencji Sejmu PRL
Okres od 20 lutego 1957
do 20 lutego 1961
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Józef Kachel (ur. 6 września 1913 w Bytomiu, zm. 11 listopada 1983[1]) – działacz harcerstwa polskiego w Niemczech, harcmistrz, poseł na Sejm PRL II kadencji z ramienia PZPR. Naczelnik ZHP w Niemczech.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 6 września 1913 r. w Bytomiu w rodzinie Karola (górnika, działacza Zjednoczenia Zawodowego Polskiego) i Pauliny z Kupków (aktywnej w Tow. Polek). Atmosfera domu rodzinnego sprawiła, że wszystkie dzieci działały w organizacjach polskich, w tym w harcerstwie; najstarszy syn Franciszek był drużynowym harcerzy. Kachel uczęszczał do szkoły powszechnej, a potem do niemieckiej wieczorowej szkoły handlowej. Po II wojnie światowej ukończył Technikum Górnicze, a następnie w 1957 r. studia na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, uzyskując dyplom inżyniera górnika. Z walką o Polskę zetknął się już jako ośmioletni chłopiec w czasie III powstania śląskiego, w którym brał udział jego starszy brat. Pozwoliło mu to szybko zrozumieć sprawy Polaków walczących o zachowanie polskości i o powrót Polski w piastowskie granice. W 1924 r. wstąpił do II Drużyny Harcerzy im. Zawiszy Czarnego, której drużynowym był jego starszy brat Franciszek. Przynależność do drużyny dostarczała wielu atrakcji, a szczególnie ciekawe i niezapomniane wrażenia dawały mu wycieczki organizowane tak w najbliższej okolicy, jak również na teren Polski do Krakowa, Warszawy, w Beskidy i Tatry. W drużynie tej pełnił różne funkcje. Pracę zawodową podjął w 1929 r. jako praktykant w Konsulacie Generalnym RP w Bytomiu. Gdy w 1931 r. konsulat ten został przeniesiony do Opola, przeniósł się tam również i wstąpił do Koedukacyjnej Drużyny Harcerskiej im. Bronisława Koraszewskiego. Wkrótce został drużynowym, a po zorganizowaniu kilku drużyn w ośrodkach wiejskich powiatu opolskiego hufcowym w Opolu. Od 1934 r. pracował w Biurze Związku Polaków w Niemczech w Opolu. W latach trzydziestych w Niemczech toczyła się walka nie tylko o przetrwanie polskiego harcerstwa na tym terenie, ale również o jego rozwój wszędzie tam, gdzie żyli Polacy skazani na wynarodowienie. Już w 1933 r. wystąpiło wiele utrudnień w pracy ZHP w Niemczech (ZHPwN), szczególnie w zakresie organizowania wycieczek oraz wystąpień publicznych, a bojówki hitlerowskie spod znaku SA (Sturm-Abteilung) rozpoczęły nagonkę na polską mniejszość narodową. Jednak drużyny harcerskie, narażone na napaści ze strony hitlerowców, kontynuowały swoją działalność. W lipcu 1934 r. zorganizowano na Śląsku dwa obozy męski i żeński, w których wzięli udział także harcerze i harcerki z Berlina i Lipska, a przyjeżdżały do nich wycieczki harcerzy z większych miast Śląska. Obóz męski zorganizowany został w Borkach Wielkich, pow. Olesno, a obóz żeński natomiast w Gwoździanach, pow. Dobrodzień. W sierpniu 1934 r. Kachel poprowadził wycieczkę rowerową do Warszawy na odbywający się tam II Zjazd Polonii Zagranicznej, na którym został powołany Światowy Związek Polaków z Zagranicy. Polonia z Niemiec była reprezentowana szczególnie licznie i wystąpiła po raz pierwszy ze znakiem Rodła (stylizowany bieg Wisły z królewskim miastem Krakowem). Dzięki tym działaniom harcerstwo zdobyło popularność wśród Polaków na Śląsku jako organizacja skutecznie upowszechniająca wartości patriotyczne i przeciwdziałająca akcji germanizacyjnej. Przeniesienie siedziby Naczelnictwa z Bytomia do Opola w 1935 r. dało Kachlowi możność wpływu na harcerstwo polskie w całych Niemczech. Wyróżniający się wśród instruktorów harcerskich swoimi zdolnościami organizatorskimi, w 1934 r. został wybrany sekretarzem Zarządu Głównego, a 14 IV 1935 r. Naczelnikiem Związku Harcerstwa Polskiego w Niemczech [2] .

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny górniczej; wychowany w tradycji polskiej. Był jednym z pięciu synów jednego z górników pracującego w kopalni Szombierki. W 1924 wstąpił do Związku Harcerstwa Polskiego w Niemczech. Był m.in. hufcowym w Opolu, a od marca 1935 do września 1939 naczelnikiem Związku Harcerstwa Polskiego w Niemczech; doszedł do stopnia harcmistrza. Organizował kursy szkoleniowe dla instruktorów harcerskich na Warmii i Powiślu. Był aktywistą Związku Polaków w Niemczech działającego w przedwojennych Niemczech.

Podczas II wojny światowej był więziony w obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie. Po wojnie uzyskał dyplom inżyniera górnika na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie i pracował w Bytomiu. W latach 1957–1961 pełnił mandat poselski. Brał udział w pracach Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich oraz Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce. W zbiorze Wspomnienia Opolan ogłosił swoje wspomnienia (tom II, 1965, str. 76–86).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Oracki, Słownik biograficzny Warmii, Mazur i Powiśla XIX i XX wieku (do 1945 roku), Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 1983