Józef Ksawery Grodecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób rodziny Grodeckich na Powązkach

Józef Ksawery Grodecki (ur. 10 października 1870 w Misajłówce, zm. 16 marca 1966 w Piastowie) – polski nauczyciel, literat, dziennikarz, działacz polityczny i oświatowy.

Syn Piotra Cyryla Grodeckiego (zm. 1909) i Krystyny z Oleckich (zm. 1911)[1]. Uczył się w I Gimnazjum Męskim w Kijowie, następnie studiował na wydziale przyrodniczym Uniwersytetu Kijowskiego, od 1898 w Warszawskim Instytucie Politechnicznym, skąd został relegowany za działalność w organizacji studenckiej. Od 1901 roku na stałe mieszkał w Warszawie. Od 1902 pracował w Szkole Handlowej Zgromadzenia Kupców m. Warszawy. Jako współorganizator Koła Wychowawców uczestniczył w organizacji strajku szkolnego w 1905 roku.

Sympatyzował z PPS (nie należał do partii), udzielał mieszkania na zebrania członków PPS i na potrzeby rozdziału wydawnictw socjalistycznych; od czerwca 1905 był redaktorem odpowiedzialnym „Kuriera Codziennego” (nieoficjalnego organu PPS). Za wydrukowanie na łamach pisma Manifestu do ludu został aresztowany i sądzony, wyrokiem sądu skazano go na karę grzywny i zabroniono mu dalszej pracy redaktorskiej. Później współpracował z „Głosem Kijowskim” i „Nowymi Torami”.

Żonaty z Katarzyną Stempkowską (1873–1966). Odznaczony Krzyżem Niepodległości (1933). Pochowany jest na Cmentarzu Powązkowskim w grobie rodzinnym[1].

Dyrektor Gimnazjum im. Jana Kreczmara od 1909 roku. Od 1918 był wizytatorem szkół średnich w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, od 1922 wizytatorem w Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]