Józef Lepiarczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Lepiarczyk (ur. 7 września 1917 w Rybniku, zm. 16 grudnia 1985) – polski historyk sztuki.

Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w gimnazjum w Rybniku (1935), w tym samym roku rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po roku jako drugi przedmiot wybrał historię sztuki i z czasem zupełnie jej się poświęcił. Studia przerwała wojna i tytuł magistra otrzymał dopiero 4 kwietnia 1950 roku na podstawie rozprawy o dziejach budowy kościoła Mariackiego. W tym samym roku został starszym asystentem w Katedrze Historii Sztuki UJ, wcześniej rezygnując z pracy w Wydziale Kultury Urzędu Marszałkowskiego. W 1951 zrezygnował także ze stanowiska na Politechnice w Krakowie pozostając na Uniwersytecie. W międzyczasie obejmował także stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków.

Tytuł doktora uzyskał w 1952 roku dzięki pracy poświęconej działalności Franciszka Placidiego, habilitację – w 1966 (rozprawa o działalności architektonicznej Sebastiana Sierakowskiego). Tytuł profesora nadzwyczajnego przyznano mu w 1985 roku.

Obok działalności uniwersyteckiej Lepiarczyk brał udział w pracach licznych instytucji i komisji. Opublikował około 100 prac, z czego pierwsze pojawiły się w 1946. Jego dorobek zawiera publikacje bezpośrednio związane z historią sztuki, prace poświęcone problemom konserwacji i ochrony zabytków, bibliografie i katalogi zabytków. Pod jego kierunkiem powstały 22 prace magisterskie, recenzował 59. Był także recenzentem 12 prac doktorskich i przewodu habilitacyjnego Jana K. Ostrowskiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Małkiewicz A., Z dziejów polskiej historii sztuki. Studia i szkice, Kraków [2005], ​ISBN 83-242-0515-2
  • Zbigniew Beiersdorf, Lepiarczyk Józef, [w:] Polski słownik biograficzny konserwatorów zabytków, red. Henryk Kondziela, Hanna Krzyżanowska, z. 2, Poznań, Wydaw. Poznańskie 2006, ​ISBN 83-7177-416-8