Józef Mrózek senior

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Mrózek senior (ur. 1882, zm. 1972) – inicjator ruchu braci plymuckich na Śląsku Cieszyńskim, czołowa postać tego kręgu religijnego w Polsce, autor tekstów religijnych, duchowny i wiceprezes Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego (ZKE).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Początkowo był związany z luterańską Społecznością Chrześcijańską. W latach 1907-1909 odbył studia w Allianz Bibelschule w Berlinie. W 1909 założył niezależny od Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego zbór w Trzanowicach. Przed 1918 nawiązał kontakt ze Zrzeszeniem Zwolenników Nauki Pierwotnych Chrześcijan, w ramach którego działał w okresie międzywojennym.

W 1945 został wiceprezesem Polskiego Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan Baptystów, a po decyzji opuszczenia tego związku wyznaniowego przez wiernych innych niż baptyści został przywódcą powstałego w 1947 Związku Wolnych Chrześcijan. Po powstaniu przy udziale Związku Wolnych Chrześcijan Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL objął stanowisko jego wiceprezesa.

Głosował na PSL Mikołajczyka. W 1947 roku został zwerbowany przez Urząd Bezpieczeństwa, otrzymał pseudonim „Cierlicki”. Werbunek został dokonany w ramach rozpracowywania jego własnej osoby. Według oceny funkcjonariusza UB, dostarczał jednak nikłych informacji na temat przyjazdów gości zagranicznych. We wrześniu 1950 r. został aresztowany w ramach akcji „B”[1]. Wykładał w Szkole Biblijnej ZKE w Warszawie.

Ojciec Józefa Mrózka juniora, teść Józefa Prowera[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]