Józef Pisarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Pisarski
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1913
Łódź
Data i miejsce śmierci 8 grudnia 1986
Łódź
Dyscypliny boks
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Mistrzostwa Polski
Złoto
Mistrzostwa Polski w Boksie 1933 waga półśrednia
Złoto
Mistrzostwa Polski w Boksie 1937 waga średnia
Złoto
Mistrzostwa Polski w Boksie 1938 waga średnia
Złoto
Mistrzostwa Polski w Boksie 1948 waga średnia
Mistrzostwa Europy
Srebro
Dublin 1939 waga średnia

Józef Pisarski (ur. 15 czerwca 1913 w Łodzi, zm. 8 grudnia 1986 tamże) – polski bokser, wicemistrz Europy z 1939 roku, wielokrotny Mistrz Polski w boksie, olimpijczyk[1].

Życiorys[edytuj]

Urodził się w 1913 roku w Łodzi w rodzinie robotniczej. Po ukończeniu 7. klasowej szkoły powszechnej pracował jako praktykant w łódzkich Zakładach Ślusarsko-Mechanicznych Andrzejczaka. W 1932 przeniósł się do Warszawy podejmując pracę na stanowisku tokarza w Państwowych Zakładach Lotniczych (PZL)[2]. W 1935 roku odbył służbę wojskową w 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej. W 1937 przeszedł do cywila,ukończył Wieczorowe Kursy Szkoły Techniczno-Przemysłowej dzięki czemu podjął pracę w Zakładach Bawełnianych L.Geyera w Łodzi[2] .

Brał udział w wojnie obronnej 1939 roku. Zmobilizowany w stopniu starszego strzelca drużyny ckm w 18 Pułku Piechoty. Został ranny w walce pod Hrubieszowem gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Skierowano go do obozu jenieckiego w Starogardzie, a następnie do pracy przymusowej w Prusach[2]. W 1943 roku wysłany do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, a później także do obozów w Fuldzie oraz Nowogardzie. Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do Łodzi podejmując pracę ślusarza w Zakładach Bawełnianych L.Geyera[2].

Kariera sportowa[edytuj]

Sportem zainteresował się w czasie nauki w szkole podstawowej. Grał w piłkę nożną w amatorskich drużynach piłkarskich. W 1927 roku wstąpił do łódzkiego Sokoła regionalnego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”[2]. Rozpoczął tam swoje pierwsze treningi bokserskie pod okiem sokolskiego instruktora Jana Gryca. Równolegle występował w barwach Sokoła w biegach na średnim dystansie. W okresie międzywojennym brał udział w biegach rozstawnych "Kuriera Łódzkiego"[2].

Pierwszym tytułem bokserskim jaki zdobył było wicemistrzostwo Łodzi w roku 1930. Trzy razy zdobywał mistrzostwo Polski: w 1933 w wadze półśredniej, a w 1937 i 1938 w wadze średniej. Był wicemistrzem w wadze średniej w 1948 i brązowym medalistą w 1936 (w tej samej wadze)[1].

Startował w Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie 1936 w wadze półśredniej, ale przegrał pierwszą walkę.

W 1939 wziął udział w Mistrzostwach Europy w Dublinie, gdzie zdobył srebrny medal w wadze średniej.

Desygnowany do reprezentacji narodowej na Igrzyska Olimpijskie w Helsinkach, które miały się odbyć w 1940 roku[3].

Osiemnaście razy walczył w reprezentacji Polski; po raz pierwszy w 1933, po raz ostatni w 1948. Zakończył karierę w 1953.

Boksował głównie w barwach klubów łódzkich (Sokoła, KS Geyer, a po wojnie Milicyjnego Klubu Sportowego i Łódzkiego Klubu Sportowego, w barwach którego dwukrotnie zdobywa drużynowe mistrzostwo Polski w boksie – 1947 i 1948) oraz warszawskich (Skody i Okęcia).

Po zakończeniu kariery został trenerem.

Przypisy[edytuj]

  1. a b Bogusz 1995 ↓, s. 126-128.
  2. a b c d e f Bogusz 1995 ↓, s. 127.
  3. Narodowe Arch. Cyfrowe, sygn. 1–M–889–2 (ślubowanie łódzkich olimpijczyków).

Bibliografia[edytuj]