Józef Prokopowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Prokopowicz
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1855
Warszawa
Data i miejsce śmierci 29 listopada 1931
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 16 Irkucki Pułk Huzarów
Stanowiska dowódca pułku, komendanta garnizonu
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-turecka
I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Józefa Prokopowicza na Cmentarzu Powązkowskim

Józef Prokopowicz (ur. 11 listopada 1855 w Warszawie, zm. 29 listopada 1931 w Warszawie) - generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Wincentego, prawnika i redaktora, i Natalii z Klimkiewiczów. W 1872, po ukończeniu III Gimnazjum w Warszawie, wstąpił do Armii Imperium Rosyjskiego. Ukończył szkołę junkrów kawalerii w Elizawietgradzie i Oficerską Szkołę Kawalerii. W latach 1877-1878 walczył na wojnie rosyjsko-tureckiej. Odznaczył się podczas oblężenia Plewny, w trakcie którego został ciężko ranny. W 1907 objął dowództwo 16 Irkuckiego Pułku Huzarów. Później przeniesiony został w stan spoczynku i zamieszkał w Rydze. 2 lipca 1914 został reaktywowany. 1 września tego roku objął dowództwo 59 Konnej Brygady Pospolitego Ruszenia. Z końcem 1914 powołany został na stanowisko komendanta garnizonu Carskie Sioło. Wiosną 1915 powierzone zostało mu dowództwo Samodzielnej Brygady Konnej. 29 listopada tego roku wyznaczony został na stanowisko dowódcy 2 Samodzielnej Nadbałtyckiej Brygady Konnej. Równocześnie z funkcją dowódcy brygady przez dwa lata sprawował dowództwo zachodniego odcinka frontu w Finlandii. 14 stycznia 1918 ranny dostał się do niewoli fińskiej. Latem tego roku został zwolniony z niewoli.

8 stycznia 1919 przyjęty został do Wojska Polskiego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała podporucznika ze starszeństwem z 11 listopada 1911, i przydzielony do Rezerwy Oficerów[1]. W lutym tego roku został przewodniczącym Komisji Dochodzeniowej w Sekcji Marynarki Wojennej Ministerstwa Spraw Wojskowych, a w następnym miesiącu przewodniczącym Komisji Inspekcyjnej do Spraw Powiatowych Komend Uzupełnień w byłej Galicji. Od sierpnia 1919 sprawował kolejno funkcje: przewodniczącego Komisji do Spraw Obozu Jeńców w Strzałkowie oraz dowódcy Okręgu Etapowego Wołkowysk i Okręgu Etapowego Mołodeczno. W lipcu 1920 przeniesiony został do Stacji Zbornej Oficerów w Warszawie. Z dniem 1 kwietnia 1921 przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu generała podporucznika[2]. 26 października 1923 zatwierdzony został przez Prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego w stopniu generała dywizji[3].

Po raz pierwszy zawarł związek małżeński z Barbarą Trejarow, z którą miał czworo dzieci. W 1924, po śmierci Barbary, ożenił się z Marią Robertą Hausmann.

Zmarł 29 listopada 1931 w Warszawie[4].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 5 z 18.01.1919 r.
  2. Dekret L. 2514 z dnia 3 stycznia 1921 w: Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 2 z 15.01.1921 r. Piotr Stawecki, Słownik biograficzny (...) s. 262 błędnie podał datę przeniesienia w stan spoczynku jako 6 czerwca 1921. Także Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie (...) s. 55 podali błędną datę - 6 kwietnia 1921.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 70 z 07.11.1923 r.
  4. Zmarli. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 171, Nr 4 z 22 lutego 1932. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 20.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1404