Józef Przygodzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Franciszek Przygodzki
major saperów major saperów
Data i miejsce urodzenia 8 sierpnia 1891
Radziechów
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1917–1940
Siły zbrojne Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Jednostki 8 Batalion Saperów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Józef Franciszek Przygodzki (ur. 8 sierpnia 1891 r. w Radziechowie, zm. 1940 w Charkowie) – major saperów Wojska Polskiego, dyplomowany inżynier budownictwa Politechniki Lwowskiej, wykładowca, ofiara zbrodni katyńskiej.

Pochodzenie i młodość[edytuj]

Urodził się 8 sierpnia w Radziechowie jako syn Jana Palij- Przygodzkiego, urzędnika sądowego i Tekli z Błochów. W 1919 przeniósł się do Lwowa, gdzie ukończył z wyróżnieniem Gimnazjum im. Franciszka Józefa. Ukończył studia na Politechnice Lwowskiej.

I wojna światowa[edytuj]

W latach 1917–1918 został wcielony z poboru do legii oficerskiej w Krakowie, tam skończył roczny oficerski kurs artyleryjski. W stopniu podporucznika był na froncie włoskim, gdzie został ranny. W 1918 roku wstąpił jako ochotnik do 4 pac. powstającego w Krakowie Wojska Polskiego.

Wojna polsko-bolszewicka[edytuj]

W okresie wojny z polsko-bolszewickiej dosłużył się stopnia kapitana. Brał udział w wyprawie kijowskiej.

II wojna światowa[edytuj]

W maju 1939 roku został zmobilizowany jako major rezerwy z przydziału do 8 Batalionu Saperów. We wrześniu 1939 roku batalion skierowany na wschód, gdzie trafił do radzieckiej niewoli. Internowany w obozie jenieckim w Starobielsku. Został zamordowany przez NKWD w 1940 w Charkowie.

Działalność pozawojskowa[edytuj]

W 1924 roku przeszedł do rezerwy w stopniu majora i rozpoczął pracę jako wykładowca w Państwowej Szkole Budowlanej i Mierniczo-Melioracyjnej w Poznaniu. W 1929 roku został przeniesiony do Leszna na stanowisko dyrektora Państwowej Szkoły Budownictwa i Państwowej Szkoły Przemysłowo-Handlowej. W Lesznie był członkiem Rady Miejskiej oraz Prezesem Koła Oficerów Rezerwy. W związku z przeniesieniem w 1939 roku szkoły budowlanej do Torunia, wraz z rodziną opuścił Leszno. W Toruniu pełnił funkcję dyrektora Państwowego Liceum Budowlanego.

Życie prywatne[edytuj]

W 1922 roku zawarł związek małżeński z Olgą Szczawińską. Miał z nią córkę Aleksandrę (ur. 1925).

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Rozporządzenie Kierownika M.S.Wojsk. L. 8449 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 252)

Bibliografia[edytuj]

  • Słownik Biograficzny Leszna
  • Jędraś S., Przygodzki - żołnierz i dyrektor, "Panorama Leszczyńska": 1991 nr 23
  • Państwowa Szkoła Budownictwa w Lesznie 1922-1939, red. Ziemkowski A., Leszno 1986
  • Tucholski J., Mord w Katyniu. Kozielsk, Staszków, Starobielsk - lista ofiar, Warszawa 1991