Józef Sigalin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Sigalin
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 6 listopada 1909
Warszawa
Data i miejsce śmierci 25 grudnia 1983
Warszawa
Narodowość polska

Józef Sigalin (ur. 6 listopada 1909 w Warszawie, zm. 25 grudnia 1983 tamże) – polski architekt i urbanista.

Życiorys[edytuj]

Pochodził z rodziny warszawskich fabrykantów pochodzenia żydowskiego, producentów popularnych przed II wojną światową kefirów[1]. Był najmłodszym wśród sześciorga rodzeństwa; podobnie jak bracia Grzegorz i Roman podjął studia architektoniczne, a także prawnicze, jednak nie zdołał ukończyć ich przed wybuchem wojny[1]. Jego dwaj bracia zostali zamordowani na Wschodzie. Okres wojny spędził w ZSRR jako naczelnik wydziałów budowlanych kopalni w Krzemieńcu i fabryki jedwabiu w Leninabadzie[2]. Następnie wstąpił do Armii Czerwonej i służył w Iranie[2]. Po rekonstrukcji Wojska Polskiego w ZSRR służył w dywizji kościuszkowskiej, gdzie był oficerem sztabowym. Do Warszawy powrócił w 1945 w stopniu majora[1]. W 1946 ukończył studia architektoniczne i obronił dyplom u prof. Jana Zachwatowicza[1]. 17 stycznia 1946 Prezydium KRN nadało mu Medal za Warszawę 1939–1945[3], a w lipcu tego roku Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[4].

W swoich wspomnieniach zapisał, że odnalazł w zrujnowanej Warszawie figurę Zygmunta III z pomnika tego władcy[1].

Był jednym z założycieli Biura Planowania i Odbudowy PKWN i szefem Biura Odbudowy Stolicy[1] (1945), współtworzył Plan Generalny Warszawy w latach 1951-1953. W latach 1951-1956 był pierwszym naczelnym architektem Warszawy, w latach 1945-1946 nadzorował budowę Mostu Poniatowskiego, w latach 1947-1949 (razem z Janem Knothem i Zygmuntem Stępińskim) realizował budowę Trasy W-Z, w latach 1950-1955 Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej (MDM), a w latach 1952-1955 był formalnie, z polecenia prezydenta Bolesława Bieruta, pełnomocnikiem ds. budowy Pałacu Kultury i Nauki (w rzeczywistości budowę PKiN nadzorował Henryk Janczewski)[5]. W następnych latach (do 1974) nadzorował budowy trasy Starzyńskiego, Wybrzeża Szczecińskiego i Helskiego, obwodnicy śródmiejskiej od Okopowej do Towarowej, ul. Waryńskiego i Trasy Łazienkowskiej.

Był autorem projektów architektonicznych ukształtowania placów Zamkowego, Konstytucji, Defilad i Zawiszy. Współtworzył osiedle Mariensztat, parki Traugutta i Agrykola, tereny zieleni wokół Pałacu Kultury i Nauki, w rejonie Wisły oraz Świdra.

Niektóre publikacje[edytuj]

  • Nad Wisłą wstaje warszawski dzień (1963)
  • Trasa. O projektowaniu i budowaniu Trasy Mostowej Łazienkowskiej w Warszawie (1976)[6].
  • Warszawa 1944-1980. Z archiwum architekta (3 tomy, 1986)[7].

Przypisy

  1. a b c d e f Wschód – Zachód. Odbudowa centrum Warszawy, [w:] Mówią Wieki nr 8/2010 (607), wyd. Bellona SA, Warszawa, 2010.
  2. a b Zabytkowicze i awangardziści.
  3. M.P. z 1946 r. Nr 26, poz. 43
  4. 16 lipca 1946 „za zasługi położone przy odbudowie mostu Poniatowskiego” M.P. z 1947 r. Nr 27, poz. 209
  5. Historia PKiN. [dostęp 12 lutego 2012].
  6. OPAC Biblioteki Narodowej (pol.). [dostęp 8 kwietnia 2008].
  7. OPAC Biblioteki Narodowej (pol.). [dostęp 8 kwietnia 2008].

Bibliografia[edytuj]