Józef Taube

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Taube
Józef von Taube
Ilustracja
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 24 kwietnia 1893
Krasnogórka nad Bohem na Podolu
Data i miejsce śmierci 11 kwietnia 1971
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby przed 1917 – 1945
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie na Wschodzie
Polska Organizacja Wojskowa
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski w Rosji, 4 Dywizja Strzelców Polskich, 3 Pułk Ułanów Śląskich, 2 Szwadron Samochodów Pancernych, 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, 1 Dywizjon Samochodów Pancernych / 4 Dywizjon Pancerny / 4 Batalion Pancerny
Stanowiska dowódca szwadronu technicznego 3 Pułku Ułanów Śląskich, dowódca II dywizjonu 3 Pułku Ułanów Śląskich, dowódca 2 Szwadronu Samochodów Pancernych, dowódca 1 Dywizjonu Samochodów Pancernych, dowódca 4 Dywizjonu Pancernego, dowódca 4 Batalionu Czołgów i Samochodów Pancernych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi
Józef Taube
Data urodzenia 24 kwietnia 1893
Data i miejsce śmierci 11 kwietnia 1971
Warszawa
Senator IV kadencji (II RP)
Okres od 4 października 1935
do 13 września 1938
Przynależność polityczna Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem/Obóz Zjednoczenia Narodowego

Józef Taube herbu Taube (ur. 24 kwietnia 1893[1] w Krasnogórce nad Bohem na Podolu, zm. 11 kwietnia 1971 w Warszawie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, senator IV kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Karola Hipolita Taubego, barona herbu własnego (1843–1917) i Anny Stanisławy Zbyszewskiej herbu Topór (1863–1940). Jego rodzeństwem byli: Anna (1886–1907), Karol Michał (1888–1940), Franciszek (1890–1964), Artur (1894–1979), Julia (1896–1980).

W czasie I wojny światowej, po ukończeniu oficerskiej szkoły kawalerii, pełnił służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. W 1917 roku został przyjęty do I Korpusu Polskiego w Rosji i pełnił w nim służbę w stopniu podrotmistrza. W maju 1918 roku, po rozwiązaniu korpusu, został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej na Ukrainie. Następnie pełnił służbę w 4 Dywizji Strzelców Polskich, z którą w 1919 roku powrócił do Polski.

W czasie wojny z bolszewikami dowodził szwadronem technicznym 3 pułku Ułanów Śląskich. Był dwukrotnie ranny. Od 29 lipca 1920 roku w szeregach 203 pułku ułanów (późniejszy 27 pułk ułanów) na stanowisku dowódcy 4 szwadronu. We wrześniu 1920 roku przeniesiony do sztabu pułku. Po zakończeniu wojny pozostał w 27 pułku ułanów do 1921 r. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 125. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1923 roku pełnił obowiązki dowódcy II dywizjonu 3 pułku Ułanów Śląskich w garnizonie Tarnowskie Góry. W sierpniu 1926 roku został przeniesiony do 1 pułku szwoleżerów w Warszawie i przydzielony do 2 szwadronu samochodów pancernych na stanowisko dowódcy szwadronu[2]. 12 kwietnia 1927 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 15. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[3]. 5 listopada 1928 roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza 1 pułku szwoleżerów[4]. 24 grudnia 1929 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 19. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[5]. W 1930 roku pozostawał w dyspozycji szefa Departamentu Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych, pozostając oficerem nadetatowym 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w Warszawie[6]. 15 maja 1930 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 1 dywizjonu samochodów pancernych w garnizonie Brześć. W sierpniu następnego roku dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na 4 dywizjon pancerny, a w 1934 roku przeformowana w 4 batalion czołgów i samochodów pancernych.

We wrześniu 1935, w wyborach parlamentarnych uzyskał mandat senatora z województwa poleskiego.

W czasie kampanii wrześniowej służył w komendaturze obrony przeciwlotniczej m.st. Warszawy. Od 28 września 1939 roku przebywał w niewoli niemieckiej jako jeniec w Oflagu VII A w Murnau. Do Polski powrócił 2 listopada 1946 r. Podjął pracę w Mostostalu. Zmarł 11 kwietnia 1971 roku w Warszawie[7]. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 158-5-30/31)[8].

Jego żoną była od 1923 Irena Jeleniewska (1897–1986), a krewnymi: Karol Szymanowski, Jarosław Iwaszkiewicz oraz Henryk Jacek Schoen (dyrektor Teatru Bagatela)[9].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rajmund Szubański, 4 Batalion Pancerny ... s. 47 podał, że urodził się w 1898 roku.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 31 z 9 sierpnia 1926 roku, s. 248.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 13 z 20.04.1927 r.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 373.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 21 z 24.12.1929 r.
  6. Rajmund Szubański, 4 Batalion Pancerny ... s. 47 podał, że pełnił służbę w Departamencie Kawalerii M.S.Wojsk.
  7. Witryna edukacyjna Kancelarii Senatu. [dostęp 2014-11-26].
  8. Cmentarz Stare Powązki: STARZYŃSCY, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-11-19].
  9. Schoen Henryk Jacek mgr inż.. whoiswho-verlag.ch. [dostęp 11 grudnia 2014].
  10. Dekret Wodza Naczelnego L. 3370 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1822)
  11. M.P. z 1932 r. nr 167, poz. 198.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]