Józef Tymowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Tymowski (ur. 19 kwietnia 1791 roku, zm. 18 marca 1871 roku) – radca stanu[1], szambelan dworu królewskiego Mikołaja I Romanowa w 1830 roku[2], urzędnik administracji Królestwa Polskiego, zwolennik ugody z Rosją; od 1815 kamerjunkier, od 1819 szambelan rosyjskiego dworu cesarskiego i od 1820 naczelny dyrektor kancelarii w Sekretariacie Stanu Królestwa Polskiego, od 1824 główny sekretarz Zgromadzenia Ogólnego Rady Stanu, sekretarz Rządu Tymczasowego Królestwa Polskiego (1831-1832)[3], od 1833 sekretarz stanu, od 1855 członek Rady Administracyjnej i od 1856 członek rosyjskiej Rady Państwa; członek Rady Stanu Królestwa Kongresowego[4], w latach 1842-1855 także prezes Banku Polskiego. Prezes Heroldii Królestwa Polskiego od marca 1857 roku[5], tajny radca, senator.

Odznaczony Orderem Orła Białego, Orderem Świętego Włodzimierza 2 klasy, Orderem Świętej Anny 1 klasy z koroną, odznaką XXV lat nieskazitelnej służby[6].

Odznaczony Orderem Świętego Stanisława I klasy w 1829 roku i II klasy w 1820 roku[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Obraz polityczny i statystyczny Królestwa Polskiego iaki był w roku 1830 przed dniem 29 listopada, Warszawa 1830, s. 20.
  2. Obraz polityczny i statystyczny Królestwa Polskiego iaki był w roku 1830 przed dniem 29 listopada, Warszawa 1830, s. 5.
  3. Andrzej Biernat, Ireneusz Ihnatowicz, Vademecum do badań nad historią XIX i XX wieku, Warszawa 2003, s. 573.
  4. Prace literackie Józefa Korytkowskiego rzeczywistego radcy stanu, poprzedzone wizerunkiem i życiorysem jego i uzupełnione objaśnieniami przez autora "Wrażeń ciechocińskich", Warszawa 1885, s. 335.
  5. Tomasz Demidowicz, Reforma szlachectwa w Królestwie Polskim w latach 1836-1861, w: Czasopismo Prawno-Historyczne, Tom LXII – 2010 – Zeszyt 2, s. 160.
  6. Rocznik urzędowy obejmujący spis naczelnych władz Cesarstwa oraz wszystkich władz i urzędników Królestwa Polskiego na rok 1856, Warszawa, s. 141.
  7. Stanisław Łoza, Kawalerowie orderu św. Stanisława, w: Miesięcznik Heraldyczny, nr 8, r. IX, Warszawa, sierpień 1930, s. 167.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]