Józef Umiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Umiński (ur. 10 listopada 1888 w Pieńkach, powiat rypiński, zm. 1 maja 1954 w Szczawnie-Zdroju) – polski ksiądz katolicki, prałat papieski i historyk.

Po ukończeniu seminarium duchownego w Płocku kontynuował naukę na uniwersytetach w Rzymie i Monachium, uzyskując tytuł doktora filozofii. Badał historię Kościoła rzymskokatolickiego. Od 1930 był kierownikiem Katedry Historii Kościoła w Polsce i na Rusi na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie[1]. We wrześniu 1937 został mianowany profesorem zwyczajnym Historii Kościoła w Polsce i na Rusi UJK[2].

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939, wyjechał ze Lwowa do Warszawy[3].

Po II wojnie światowej przeniósł się na Dolny Śląsk, gdzie m.in. był proboszczem parafii w Szczawnie-Zdroju. W okresie 1948-1952 wykładał historię Kościoła we wrocławskim seminarium duchownym. Opublikował m.in. dwutomowy obszerny podręcznik Historia Kościoła, a także w 1947 książkę Kryzysy Kościoła Katolickiego. Pochowany na cmentarzu w Uniejowie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918-1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 40. ISBN 978-83-7188-964-6.
  2. Nominacje w Uniwersytecie Jana Kazimierza. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 214 z 21 września 1937. 
  3. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918-1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 89. ISBN 978-83-7188-964-6.