Józef Wawel-Louis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Wawel-Louis właściwie Józef Tadeusz Louis (ur. 14 października 1832 w Krakowie, zm. 21 marca 1898 w Krakowie) – polski prawnik, historyk, publicysta, radca dworu cesarsko-królewskiego. Miłośnik i znawca Krakowa, zwłaszcza XVIII-XIX w., oraz okresu Wolnego Miasta Krakowa. Jeden z założycieli i pierwszy prezes Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa, członek założyciel Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Krakowie[1].

Napisał wiele prac o Krakowie, za które otrzymał w 1877 z rąk cesarza Franciszka Józefa tytuł szlachecki "Edler" oraz przydomek von Wawel.

Ogłosił około 3000 różnej wielkości prac z zakresu prawa, poczynając od obszernej monografii, a kończąc na krótkich recenzjach. Publikacje te ukazały się głównie na łamach polskich i niemieckich czasopism fachowych[2].

Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w kwaterze 11[3].

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

Z zakresu prawa

  • Prawo spadkowe 1865
  • Dawne prawo wekslowe polskie 1872
  • Początkowe sądownictwo austriackie w Galicji 1772-1784 1897

Z zakresu historii Krakowa

  • Kupcy krakowscy w epoce przejściowej 1773-1846 1883
  • Życie światowe i towarzyskie w Rzeczypospolitej Krakowskiej 1816-1846 1884
  • Przechadzka kronikarza po Rynku Krakowskim 1890
  • Kronika rewolucji krakowskiej w roku 1846 1898

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pamiętnik Sokoła Krakowskiego 1885-1896, Kraków 1896, s. 31.
  2. Aleksander Krawczuk: Opowieści o zmarłych. Cmentarz Rakowicki część 3 i 4. Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza w Krakowie, 1988, s. 76. ISBN 83-03-02300-4.
  3. Karolina Grodziska-Ożóg: Cmentarz Rakowicki w Krakowie (1803-1939). Wyd. II. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1987, s. 123. ISBN 83-08-01428-3.