Józef Wawel-Louis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Józef Wawel-Louis właściwie Józef Tadeusz Louis (ur. 14 października 1832 w Krakowie, zm. 21 marca 1898 w Krakowie) – polski prawnik, historyk, publicysta. Miłośnik i znawca Krakowa, zwłaszcza XVIII-XIX w., oraz okresu Wolnego Miasta Krakowa. Jeden z założycieli i pierwszy prezes Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa. Napisał wiele prac o Krakowie, za które otrzymał w 1877 z rąk cesarza Franciszka Józefa tytuł szlachecki "Edler" oraz przydomek von Wawel.

Ogłosił około 3000 różnej wielkości prac z zakresu prawa, poczynając od obszernej monografii, a kończąc na krótkich recenzjach. Publikacje te ukazały się głównie na łamach polskich i niemieckich czasopism fachowych[1].

Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w kwaterze 11[2].

Józef Wawel-Louis napisał m.in.:

  • z zakresu prawa
    • Prawo spadkowe 1865
    • Dawne prawo wekslowe polskie 1872
    • Początkowe sądownictwo austriackie w Galicji 1772-1784 1897
  • z zakresu historii Krakowa
    • Kupcy krakowscy w epoce przejściowej 1773-1846 1883
    • Życie światowe i towarzyskie w Rzeczypospolitej Krakowskiej 1816-1846 1884
    • Przechadzka kronikarza po Rynku Krakowskim 1890
    • Kronika rewolucji krakowskiej w roku 1846 1898

Przypisy

  1. Aleksander Krawczuk: Opowieści o zmarłych. Cmentarz Rakowicki część 3 i 4. Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza w Krakowie, 1988, s. 76. ISBN 83-03-02300-4.
  2. Karolina Grodziska-Ożóg: Cmentarz Rakowicki w Krakowie (1803-1939). Wyd. II. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1987, s. 123. ISBN 83-08-01428-3.