Józefa Sawicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józefa Konstancja Sawicka
Ostoja
Ilustracja
Data urodzenia 1859
Data i miejsce śmierci 23 grudnia 1920
Warszawa
Narodowość polska
Język polski
Dziedzina sztuki publicystyka, nowela
Ważne dzieła
  • Szkice i obrazki
  • Wychowanka
  • Nad morzem

Józefa Konstancja Sawicka, pseud. Ostoja, (ur. 1859 w Łopoczyźnie k. Grodna, zm. 23 grudnia 1920 w Warszawie) – polska pisarka, publicystka, tłumaczka[1].

Zaprzyjaźniona z Elizą Orzeszkową. Była nauczycielką literatury na warszawskich pensjach żeńskich, współorganizowała tajne nauczanie.

Zadebiutowała w 1881 roku opowiadaniem Ulicznik, opublikowanym na łamach „Prawdy”. Publikowała w pismach takich jak „Głos”, „Świt”, „Kraj” czy „Kurier Warszawski”.

Po raz pierwszy przetłumaczyła na język polski Czerwone i czarne Stendhala.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Szkice i obrazki (1886)
  • Nowele (1890, 1892)
  • Królewna (1891)
  • Powieści prawdziwe (1892)
  • Wychowanka (1895)
  • Nad morzem (z notatek turysty) (1903)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sawicka Józefa, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2017-03-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • R. Skręt, Sawicka Józefa Konstancja (1859-1920), Polski Słownik Biograficzny, t. 35, Wrocław 1994, s. 298-300.
  • M. Cz. Prz [Maria Czesława Przewóska], Ś. p. Józefa Sawicka (Ostoja), „Kurier Warszawski” 1920, nr 358, s. 3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]