Jędrzej Czajkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jędrzej Czajkowski
admirał floty admirał floty
Data i miejsce urodzenia 11 października 1947
Górzno
Przebieg służby
Siły zbrojne Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej - Marynarka Wojenna
Jednostki szef Sztabu MW Sztab Marynarki Wojennej
dowódca flotylli 9 Flotylla Obrony Wybrzeża
dowódca okrętu ORP "Bielik"
Stanowiska dowódca Centrum Operacji Morskich
Główne wojny i bitwy nie brał udziału
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju"

Jędrzej Czajkowski (ur. 11 października 1947) – polski admirał floty i morski dyplomowany oficer pokładowy okrętów podwodnych. W okresie od 1965 do 2005 służył w Marynarce Wojennej. Karierę zakończył na stanowisku dowódcy Centrum Operacji Morskich.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Jędrzej Czajkowski urodził się 11 października 1947 w Górznie. W latach 1965-1969 był słuchaczem na Wydziale Pokładowym w Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni. Po ukończeniu studiów otrzymał promocję oficerską i tytuł inżyniera nawigatora statku morskiego. Jest również absolwentem studiów II stopnia w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej (1979) oraz Podyplomowych Studiów Operacyjno-Strategicznych w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie (1988). W latach 1985-1986 odbył kurs w Ośrodku Szkolenia Floty Bałtyckiej ZSRR.

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Początkowo służył w zespołach okrętów podwodnych w Gdyni, od 1969 w 1. Brygadzie Okrętów Podwodnych, a po jej rozformowaniu w 1971 w dywizjonie Okrętów Podwodnych 3. Flotylli Okrętów. Był kolejno dowódcą działu broni podwodnej na ORP "Sokół" (1971-1973), zastępcą dowódcy okrętu na ORP "Kondor" (1973-1975) oraz zastępcą dowódcy i dowódcą okrętu na ORP "Bielik" (1975-1977). Następnie został starszym pomocnikiem szefa Wydziału Operacyjno-Szkoleniowego, a od 1980 Wydziału Płetwonurków w Sztabie 3. Flotylli Okrętów. W 1985 wyznaczono go szefem Sztabu - zastępcą dowódcy dywizjonu Okrętów Podwodnych. Od 1986 do 1991 pracował w 9. Flotylli Obrony Wybrzeża na Helu, gdzie pełnił funkcje szefa Sztabu - I zastępcy dowódcy oraz dowódcy jednostki. Później był zastępcą dowódcy Marynarki Wojennej ds. liniowych. Po reorganizacji Dowództwa Marynarki Wojennej w 1994 został szefem Szkolenia - zastępcą dowódcy Marynarki Wojennej. W 1996 objął stanowisko szefa Sztabu - I zastępcy dowódcy Marynarki Wojennej, a w 2000 zastępcy dowódcy Marynarki Wojennej. W latach 2003-2005 był dowódcą Centrum Operacji Morskich - zastępcą dowódcy Marynarki Wojennej, po czym 14 lutego 2005 odszedł do rezerwy. Jest żonaty, ma 2 dzieci. Interesuje się żeglarstwem i historią, jest zamiłowanym myśliwym.

Według burmistrza Helu Sylwestra Ostrowickiego oraz Dziennika Bałtyckiego w 1991 był jednym z uczestników afery paliwowej. Sprawa uległa przedawnieniu[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojskowa mafia paliwowa, Karolina Ołoś, Darek Janowski, Dziennik Bałtycki, 14 listopada, 2005

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]