Język amonicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język amonicki (także ammonicki[1]) – wymarły język semicki z grupy kananejskiej, blisko spokrewniony m.in. z hebrajskim, fenickim i moabickim[1].

Zaświadczony jest dzięki nielicznym inskrypcjom datowanym na okres od IX do końca VI w. p.n.e. Używany był jako język mówiony na terenach na wschód od doliny rzeki Jordan, wokół Rabbaṯ-Ammon (dzisiaj Amman), od czego pochodzi jego nazwa[1].

Różnice pomiędzy językiem amonickim a hebrajskim były przypuszczalnie większe, niżby wynikało z niewokalizowanego pisma aramejskiego, w którym sporządzone są amonickie inskrypcje[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]