Język bambara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bamanankan
Obszar Mali, Burkina Faso, Wybrzeże Kości Słoniowej, Gwinea, Senegal, Gambia
Liczba mówiących około 2 700 000[1]
Klasyfikacja genetyczna Języki nigero-kongijskie
*Języki mande
**Język bambara
Kody języka
Kod ISO 639-1 bm
Kod ISO 639-2 bam
Kod ISO 639-3 bam
IETF bm
Glottolog bamb1269
GOST 7.75–97 бам 080
WALS bam
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.
Słownik bambara-polski, polsko-bambara online

Język bambara (bamanankan) – język nigero-kongijski z grupy mande, używany głównie na terytorium Republiki Mali. Liczba mówiących wynosi około 2,7 miliona, dalsze cztery miliony używają języka bambara jako języka wehikularnego.

Typowy szyk zdania dla języka bambara to SOV. Jest językiem tonalnym z zaledwie dwoma tonami: niskim/środkowym i wysokim. Najbliżej spokrewnionymi językami są diula i malinke, tworzące z językiem bambara kontinuum językowe. Maurice Delafosse sklasyfikował je jako jeden język, który nazwał mandingo.

W latach sześćdziesiątych XX wieku do zapisu bambara przystosowano alfabet łaciński z dodatkowymi znakami è oraz ò. Obecnie w to miejsce używane są litery ɛ i ɔ, a także ɲ zamiast ny i ŋ zamiast ng oraz nk.

Język ten ma własny alfabet zwany N’Ko (ߒߞߏ), utworzony na podstawie pisma arabskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gérard DUMESTRE: Grammaire fondamentale du bambara. KARTHALA, s. 0-424. ISBN 2-8111-3734-3.
  • George L. Campbell: Compendium of the World's Languages, Volume 1. Londyn, Nowy Jork: Routlege, s. 159-161. ISBN 0-415-06978-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]