Język bambara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bamanankan
Obszar Mali, Burkina Faso, Wybrzeże Kości Słoniowej, Gwinea, Senegal, Gambia
Liczba mówiących około 2 700 000[1]
Klasyfikacja genetyczna Języki nigero-kongijskie
*Języki mande
**Język bambara
Kody języka
ISO 639-1 bm
ISO 639-2 bam
ISO 639-3 bam
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Słownik bambara-polski, polsko-bambara online

Język bambara (bamanankan) – język nigero-kongijski z grupy mande, używany głównie na terytorium Republiki Mali. Liczba mówiących wynosi około 2,7 miliona, dalsze cztery miliony używają języka bambara jako języka wehikularnego.

Typowy szyk zdania dla języka bambara to SOV. Jest językiem tonalnym z zaledwie dwoma tonami: niskim/środkowym i wysokim. Najbliżej spokrewnionymi językami są diula i malinke, tworzące z językiem bambara kontinuum językowe. Maurice Delafosse sklasyfikował je jako jeden język, który nazwał mandingo.

W latach sześćdziesiątych XX wieku do zapisu bambara przystosowano alfabet łaciński z dodatkowymi znakami è oraz ò. Obecnie w to miejsce używane są litery ɛ i ɔ, a także ɲ zamiast ny i ŋ zamiast ng oraz nk.

Język ten ma własny alfabet zwany N’Ko (ߒߞߏ), utworzony na podstawie pisma arabskiego.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Gérard DUMESTRE: Grammaire fondamentale du bambara. KARTHALA, s. 0-424. ISBN 2811137343.
  • George L. Campbell: Compendium of the World's Languages, Volume 1. Londyn, Nowy Jork: Routlege, s. 159-161. ISBN 0-415-06978-5.

Linki zewnętrzne[edytuj]