Język beludżi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
بلوچی
baločî
Obszar Pakistan, Iran, Afganistan, Turkmenistan, ZEA, Oman
Liczba mówiących 4,8 mln (1987)
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
Pismo/alfabet arabskie
Status oficjalny
język urzędowy Beludżystan (Pakistan)
Kody języka
Kod ISO 639-1
Kod ISO 639-2 bal
Kod ISO 639-3 bal
IETF bal
Glottolog balo1260
Ethnologue bal
GOST 7.75–97 беу 095
SIL BCC
Dialekty
ISO 639-3: bgp - wschodni beludżi
ISO 639-3: bgn - zachodni beludżi
ISO 639-3: bcc - południowy beludżi
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata



Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko-beludżyjski online

Język beludżi (zwany również baluczi) należy do rodziny języków indoeuropejskich. Językiem tym posługują się Beludżowie, pasterski lud pochodzenia irańskiego zamieszkujący Pakistan, Iran, południowy Afganistan, Oman, Turkmenistan i Tadżykistan. Według danych z 1987 roku posługiwało się nim 4,8 mln osób.

Język baludżi wraz z językami staroperskim, nowoperskim, pasztuńskim (błędnie zwanym afgańskim), kurdyjskim oraz wymarłymi dialektami średniowiecznymi, należy do grupy języków języków irańskich, którymi posługuje się około 200 milionów ludzi na terytorium rozciągającym się od wschodniej Turcji po Pakistan i zachodnią część Indii.

Literatura w języku beludżi obejmuje m.in.: epos heroiczny, ballady, pieśni liryczne, oraz bajki.