Język bunun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bunun
Obszar  Tajwan
Liczba mówiących ok. 38 tys. (2002)[1]
Klasyfikacja genetyczna Języki austronezyjskie
  • Bunun
Pismo/alfabet łacińskie
Status oficjalny
Regulowany przez ?
UNESCO 2 wrażliwy
Kody języka
Kod ISO 639-2 map
Kod ISO 639-3 bnn
IETF bnn
Glottolog bunu1267
SIL BNN
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata





Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język bunun także bubukun, bunan, bunti, bunum, vonun, vunum, vunun, vunung[1] (chin. trad.: 布農語, pinyin: bùnóngyǔ) – język z rodziny austronezyjskiej (języki tajwańskie), używany przez tajwańskich aborygenów Bunun.

Według Li (2015) język bunun ma pięć głównych dialektów[2]: takituduh i takibakha (dialekty północne), takbanuaz i takiwatan (dialekty środkowe) i isbukun (dialekt południowy).

SIL International wyróżnia natomiast następujące dialekty: randai, tondai, szibukun (sibucoon, sibukaun, sibukun, sivukun), północny bunun (takebakha, taketodo, takibakha, takitudu), środkowy bunun (takbanuao, takevatan, takivatan), południowy bunun (isibukun) i takopulan[1].

Język bunun używany jest m.in. w powiatach Jiayi, Hualian, Nantou i Taidong i w Nowym Tajpej[1].

Według SIL International w 2002 roku liczba mówiących wynosiła ok. 38 tys.[1] Natomiast według Li (2015) liczba mówiących językiem bunun to prawie 55,8 tys.[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Bunun. W: Lewis, M. Paul, Gary F. Simons, and Charles D. Fennig: Ethnologue: Languages of the World, Nineteenth edition. Dallas, Texas: SIL International, 2016. [dostęp 2016-11-02]. (ang.)
  2. a b Paul Jen-Kueli Li: The Austronesian Languages of Taiwan. W: William S-Y Wang, Chaofen Sun: The Oxford Handbook of Chinese Linguistics. Oxford University Press, 2015, s. 125. ISBN 978-0-19-026684-4. [dostęp 2016-11-02]. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]