Przejdź do zawartości

Język emilijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Emiliàn e rumagnòl
Obszar

Włochy (Emilia-Romagna)

Liczba mówiących

ok. 2 mln

Pismo/alfabet

łacińskie

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
UNESCO 3 zdecydowanie zagrożony
Kody języka
ISO 639-2 roa
ISO 639-3 egl
IETF brak
Glottolog emil1243
WALS itb
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Wikipedia w języku emilijskim
Słownik języka emilijskiego
w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.
Zasięg występowania języka emilijskiego
Języki zachodnioromańskie zaznaczono na zielono

     język wenecki

     dialekt toskański

     język sycylijski

     język sardyński

     język oksytański

     język korsykański

     język franko-prowansalski

     język neapolitański

     dialekty środkowowłoskie

     języki gallo-italskie (emilijski, liguryjski, lombardzki, piemoncki)

     język friulski

     język ladyński

     język niemiecki

Język emilijski – zespół dialektów używanych w środkowo-północnych Włoszech, w regionie Emilia-Romania, i tradycyjnie uważanych za dialekty języka włoskiego. Strukturalnie język emilijski zupełnie się różni od języka włoskiego (F. Agard 1985)[1]. Z językoznawczego punktu widzenia język emilijski nie jest dialektem języka włoskiego, gdyż jest klasyfikowany w podgrupie gallo-italskiej języków zachodnioromańskich[2][1], zaś włoski należy do grupy italsko-dalmatyńskiej[3]. Dialekty emilijskie nie wytworzyły jak dotąd formy ustandardyzowanego języka literackiego. Istnieje niezbyt obfita literatura tworzona w gwarach lokalnych takich ośrodków jak Bolonia czy Ferrara.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]