Język gestuno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język gestuno (także gestuno) – sztuczny międzynarodowy język migowy. Nazwa tego języka pochodzi z języka włoskiego i oznacza wspólny język migowy. Jest to język rozpowszechniony na niewielką skalę, który nie zastąpił języków migowych występujących na poszczególnych obszarach. Nie jest to w pełni rozwinięty język migowy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Język gestuno powstał w 1973 roku gdy Światowa Federacja Głuchych ustanowiła język wykorzystywany przy międzynarodowych kontaktach osób głuchych[1]. Jest on wykorzystywany podczas oficjalnych kontaktów osób niesłyszących, na przykład na kongresach głuchoniemych czy podczas zawodów sportowych osób o upośledzonym słuchu. Język ten nie jest powszechnie używany przez głuchych[2].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

W celu stworzenia tej formy porozumiewania Światowa Federacja Głuchych ujednoliciła system znaków międzynarodowych języka migowego. Utworzony przez ŚFG komitet wybierał z różnych języków migowych te znaki, które były najbardziej rozpowszechnione. Zamiarem było stworzenie języka łatwego w nauce przez osoby głuchonieme. Komisja opublikowała podręcznik zawierający około 1500 znaków[a], ale nie opracowała konkretnej gramatyki tego języka pozwalającej na swobodną komunikację. Z tych względów część badaczy języków migowych nie uważa gestuno za prawdziwy język migowy[1].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozwinięte języki migowe posiadają zazwyczaj od około 5 do 15 tysięcy znaków.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Katarzyna Irzeńśka: Ciekawostki o języku migowym. laryngo.pl. [dostęp 2018-07-09].
  2. Magda Luchowiec: Język migowy – inny niż wszystkie. figeneration.pl, 2013-12-04. [dostęp 2018-07-09].