Język kamang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamang
Obszar Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie (Indonezja)
Liczba mówiących 6 tys. (2011)
Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 6a żywy
Kody języka
Kod ISO 639-3 woi
IETF woi
Glottolog kama1365
Ethnologue woi
BPS 0140 1
WALS woi
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język kamang, także: woisika[1], waisika[2], kamana-kamang[2]język transnowogwinejski z grupy alor-pantar, używany w prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie (Indonezja), w centralnej części wyspy Alor[2]. Według danych z 2011 r. posługuje się nim 6 tys. osób[2]. Składa się z szeregu dialektów: manetaa, suboo, takailubui, tiee, moo, kamang; przypuszczalnie stanowi więcej niż jeden język[2]. Nie wykształcił własnej tradycji piśmieniczej, istnieją jednak zbiory tekstów w tym języku[2]. Został także sporządzony jego słownik[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marian Klamer, The Alor-Pantar Languages: Linguistic Context, History And Typology, 2017, DOI10.5281/ZENODO.569386 (ang.).
  2. a b c d e f g David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig, Kamang, [w:] Ethnologue [online], wyd. 22, Dallas, Texas: SIL International, 2019 [zarchiwizowane z adresu 2019-04-11] (ang.).???