Język kerecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Керек
Obszar Rosja (Kamczatka)
Klasyfikacja genetyczna języki czukocko-kamczackie
*Języki czukocko-kamczackie północne
**Języki koriacko-alutorskie
***język kerecki
Pismo/alfabet cyrylica
Status oficjalny
UNESCO 6 wymarły
Ethnologue 9 drzemiący
Kody języka
Kod ISO 639-1, ISO 639-1
Kod ISO 639-2, ISO 639-2 mis
Kod ISO 639-3 krk
IETF krk
Glottolog kere1280
Ethnologue krk
WALS krq
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata





Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język kerecki – wymarły język paleoazjatycki, używany przez Kereków, spokrewniony m.in. z językami czukockim i koriackim.

W 1997 r. w Rosji żyły jeszcze 2 osoby znające język kerecki. Język ten wymarł wraz ze śmiercią ostatniego użytkownika w 2005 r. Obecnie nieliczni pozostali Kerekowie (4 osoby, według wyników spisu powszechnego z 2010 r.[1]) posługują się językiem czukockim.

Kerecki jest językiem aglutynacyjnym prefiksowo-sufiksowym. W odróżnieniu od pozostałych języków czukocko-kamczackich ma mniej fonemów oraz nie posiada harmonii samogłoskowej. W gramatyce kereckiego jest siedem przypadków, przy odmianie czasowników związek zgody występuje zarówno z podmiotem, jak i z dopełnieniem. Język posiada konstrukcje ergatywne.

Dialekty[edytuj | edytuj kod]

  • majna-pilgiński
  • chatyrski

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]