Język mizo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mizo
Obszar

Indie, Bangladesz, Birma

Liczba mówiących

675 tys. (2001, Indie)[1]

Pismo/alfabet

łacińskie

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
język urzędowy Indie (stan Mizoram)
UNESCO 2 wrażliwy
Ethnologue 4 edukacyjny
Kody języka
Kod ISO 639-2 lus
Kod ISO 639-3 lus
IETF lus
Glottolog lush1249
Ethnologue lus
WALS miz
SIL lus
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Słownik języka mizo
w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język mizo (również lushai) – język z grupy tybeto-birmańskiej, używany przez blisko 700 tys. członków grupy etnicznej Mizo, zamieszkujących głównie indyjski stan Mizoram, w którym jest językiem tożsamości prowincjonalnej[1], oraz przygraniczne tereny Birmy i Bangladeszu.

Mizo jest językiem tonalnym. Zapisywany alfabetem łacińskim, wprowadzonym przez zachodnich misjonarzy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b M. Paul Lewis, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Mizo, [w:] Ethnologue: Languages of the World [online], wyd. 18, Dallas: SIL International, 2015 [dostęp 2021-06-04] [zarchiwizowane z adresu 2015-06-27] (ang.).