Przejdź do zawartości

Język nasal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Nasal
Obszar

kabupaten Kaur (prowincja Bengkulu, Indonezja)

Liczba mówiących

3 tys. (2008)

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 6a żywy
Kody języka
ISO 639-3 nsy
IETF nsy
Glottolog nasa1239
Ethnologue nsy
BPS 0173 3
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język nasaljęzyk austronezyjski używany w prowincji Bengkulu na Sumatrze w Indonezji, w kilku wsiach w kabupatenie Kaur. Według danych z 2008 roku posługuje się nim 3 tys. osób[1]. Społeczność używająca tego języka zamieszkuje miejscowości Tanjung Betuah i Gedung Menung (kecamatan Muara Nasal) oraz Tanjung Baru (kecamatan Maje)[2].

Jego związki z okolicznymi językami nie zostały dobrze ustalone; możliwe, że nie jest blisko spokrewniony z żadnym z nich[3]. Wyraźnie nie jest przedstawicielem języków malajskich. Rozważono również możliwość pokrewieństwa z lampung, rejang czy też simeulue, lecz brak jednoznacznych rozstrzygnięć[4]. Został próbnie sklasyfikowany jako izolat w obrębie gałęzi malajsko-polinezyjskiej[1][5].

Pomimo niewielkiej liczby użytkowników nie jest silnie zagrożony wymarciem[3]. W raporcie z 2013 r. odnotowano, że pozostaje w intensywnym użyciu na poziomie lokalnym. W wielu sferach życia publicznego (m.in. w edukacji) dominuje jednak język indonezyjski. W regionie powszechna jest wielojęzyczność. Pozostałe znane języki to kaur oraz semenda i serawai (odmiany malajskiego centralnego). Osoby z zewnątrz również przyswajają język nasal[6].

Znaczna część elementów leksyki łączy go z językiem lampung; wiele z nich to zapewne wyrazy zapożyczone[7]. Występuje też silny wpływ słownictwa malajskiego[3].

Nie wykształcił piśmiennictwa. Bywa wykorzystywany w wiadomościach tekstowych[6].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Nasal, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2020-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2019-04-11] (ang.).
  2. Anderbeck i Aprilani 2013 ↓, s. 2.
  3. a b c Anderbeck i Aprilani 2013 ↓, s. 14.
  4. Anderbeck i Aprilani 2013 ↓, s. 10–13.
  5. Anderbeck i Aprilani 2013 ↓, s. 13.
  6. a b Anderbeck i Aprilani 2013 ↓, s. 8.
  7. Anderbeck i Aprilani 2013 ↓, s. 10.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]